66 DE KRYPTOGAMEN. 



plantengroepen de natuur niet verbeteren, die daarin zoo duidelijk 

 spreekt , dat een kind die groepen bij den eersten aanblik weet te 

 onderscheiden. 



Het stelsel van linnaeus is slechts eene korte , kunstmatige ingrij- 

 ping geweest op de gezonde natuurbeschouwing, die niet enkele deelen, 

 maar het voorkomen der geheele plant en hare ontwikkeling tot rigt- 

 snoer neemt om de groepen te onderscheiden, en thans verdeelt men de 

 planten weder in ijatuurlijke afdeelingen , even als van ouds , doch op 

 wezenlijker , wetenschappelijker gronden. Niet de groeiplaats , niet 

 het nut voor den mensch , maar de vorm is de eenige , algemeene 

 grondslag geworden en met het onderzoek naar de ontwikkeling van 

 dien vorm is de kennis van het leven der plant zoo naauw verbon- 

 den , dat de rangschikking niet meer eene drooge, onvruchtbare en 

 conventionele studie is , gelijk ten tijde van linnaeus , maar een der 

 rijkste en leerzaamste gedeelten der Plantenkunde. 



Sommige zeer natuurlijke groepen , waarin de vorm ook aan de ei- 

 genschappen der planten beantwoordt, zijn uit den voor-Linnaeaanschen 

 tijd behouden gebleven. Zoo behooren de meeste aromatische kruiden 

 tot de familie der Lipbloemigen (Labiatae) , de peulvruchten tot die 

 der Leguminosae , de bolgewassen tot de Liliaceae , terwijl de familie 

 der Grassen en eindelijk al de verschillende groepen der Kryptogamen 

 in de rangschikking niet veranderd zijn. Wel heeft men, sedert de 

 bevruchting der Mossen en Varens meer is aan het licht gekomen , 

 den naam Cryptogamae door andere namen willen vervangen , zoo als 

 Agamae (zonder bevruchting), Cellulares (celplanten, als bestaande 

 alleen uit celweefsel zonder vaten) en andere; doch ook geen van 

 deze is in den volsten zin van algemeene juistheid, waarom de oude 

 naam , Cryptogamae , nog veelal wordt gebezigd. 



De groepen , die tot deze omvangrijke afdeeling behooren, zijn de 

 Wieren (Algae), de Zwammen (Fmigt), de Korstmossen (Lichenes) , 

 de Levermossen (Hepaticae), de Bladmossen (Musci) , de Paardestaar- 

 ten (Equisetaceae) , de Varens (Füices) , de Watervarens (Marsiliaceae) 

 en de AVolfsklaauw-mossen {Lycopodiaceae). Deze groepen zijn echter 

 geenszins scherp begrensd, maar door merkwaardige tusschenvormen 

 onderling aan elkaar verbonden, vooral in de laagste, de Wieren en 



