TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 101 



dus uit : «Het is bijna zeker , dat zij ons het eigenlijk ligchaam der 

 planeet onzigtbaar maken, en dat zij niet anders zijn, dan eene soort 

 van dikke wolken, zich tragelijk voortbewegende in eenen zeer digten 

 dampkring, met welken de planeet Jupiter omgeven is. Op die wijze 

 alleen laat zich de gestadige veranderlijkheid dier vlekken verklaren, 

 en hunne lange streepvormige gedaante is dan een noodwendig gevolg 

 van de snelheid , waarmede die planeet om hare as rondwentelt." Reeds 

 onze langenoot huygens had in 1659 in zijn Systema Saturnium dezelfde 

 verklaring van dit verschijnsel gegeven. 



Geheel anders is de oplossing , die herschel van deze banden 

 geeft. Wel schrijft hij derzelver vorming insgelijks aan wolken toe, 

 maar volgens hem zouden de lichtstrepen met de wolken, de donkere 

 met het ligchaam der planeet overeenstemmen. In een werk over de 

 planeet Venus, in 1793 uitgekomen, zegt hij onder anderen: »Ik 

 vooronderstel , dat de lichte banden van Jupiter , die tusschen de 

 donkere banden gelegen zijn , de gordels zijn , waarin de dampkring 

 van de planeet het meest met wolken is gevuld. De donkere banden 

 komen overeen met de streken, in welke de dampkring volkomen helder 

 is en aan de zonnestralen toelaat tot aan de vaste deelen van de planeet 

 door te dringen, waar mijns inziens de terugkaatsing van het licht min- 

 der sterk is dan op de wolken." 



De groote sterrekundige ging dus uit van de veronderstelling, dat 

 er in de streken van den Jupiter-evenaar dergelijke winden waaijen , 

 als onze passaatwinden. Het voornaamste gevolg van deze regelmatig 

 waaijende winden zou dan zijn , dat de dampen in den gordel van den 

 evenaar opgehoopt werden. Van daar de lichte band, die deze streek 

 omgeeft. De zich gewoonlijk ten noorden en zuiden van dezen lichten 

 band uitstrekkende donkere banden zouden dan de van wolken vrije 

 dampkring zijn, door welke de vaste deelen van de planeet zich als 

 donkere strepen vertoonen. 



Hoewel beide theoriën van dezelfde vooronderstelling uitgaan, komen 

 zij toch tot geheel verschillende resultaten, in zoo verre, wat door 

 sommigen voor wolken wordt gehouden, door anderen als wolkenvrije 

 dampkring met de daar door heen schemerende vaste deelen der 

 planeet wordt aangezien. 



