TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 103 



die duizende vierkante mijlen beslaan, het ontstaan en na langer of 

 korter tijd verdwijnen van vlekken — dat alles doet denken aan een 

 dampkring, in eene zoo bruischende en razende stormbeweging , 

 dat de stoutste verbeelding zich daarvan geene voorstelling kan vormen. 



Er is nog eene omstandigheid , die hier vermelding verdient. Wegens 

 het schitterend licht, dat van Jupiter afstraalt, hebben sommigen ge- 

 meend, dat zij, behalve het teruggekaatste zonnelicht, ook met een 

 eigen lichtgevend vermogen moet voorzien zijn. Uit sommige ver- 

 schijnsels kan men echter opmaken, dat dit niet het geval is. Als 

 een van de Jupiter-manen tusschen de zon en de planeet gesteld is 

 en dus eene maaneclips op haar te weeg brengt, is de schaduw, die 

 door die maan op de planeet geworpen wordt, een volkomen zwarte 

 ronde vlek. Dit zoude echter niet het geval zijn , indien Jupiter een 

 eigen licht bezat. Hij zou dit eigene licht dan ook moeten vertoonen 

 op die plaatsen , die door eene maan als door een lichtscherm voor de 

 zonnestralen zijn bedekt. 



Wanneer daarentegen de planeet eene van hare manen verduis- 

 tert, haar schaduw op de maan werpt, verdwijnt deze, zoo lang zij 

 in die schaduw verkeert , geheel uit ons gezigt. Dit zoude ook niet 

 het geval zijn, indien Jupiter een eigen lichtgevend vermogen be- 

 zat. Hij zou dan zijn licht op die maan afstralen , ook wanneer deze 

 door haar ligchaam voor de zonnestralen geheel bedekt was ; en eene 

 door de planeet verduisterde maan zoude dan althans in een flaau- 

 wer licht voor ons oog zigtbaar moeten zijn. Uit deze verschijn- 

 selen kunnen wij dus met vrij groote zekerheid opmaken , dat Jupiter 

 geen ander licht bezit, dan hetwelk door de zon van hem wordt 

 teruggekaatst. 



Als wij nu dit alles in aanmerking nemen , dan wordt het hoogst 

 waarschijnlijk, dat Jupiter zich thans in dat tijdvak van hare kosmische 

 vorming bevindt, waarin onze aarde verkeerde, toen zich om haren 

 gloeijenden bol eene vaste korst gevormd en zij opgehouden had als eene 

 ster met eigen licht te schitteren , toen die korst telkens weder over 

 groote uitgestrektheden vaneen scheurde , om zich later weder te 

 sluiten, toen het water, hetwelk zich uit den dampkring in zeeën en 

 meeren nedersloeg , bij elke vaneenscheuring der oppervlakte met 



