TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENÜE. 105 



om hunne assen in denzelfden tijd , waarin zij hunnen loop volbren- 

 gen ; met andere woorden, zij keeren , even als onze maan aan de 

 aarde, aan hunne hoofdplaneet altijd dezelfde zijde toe. Een gevolg 

 hiervan is , dat wij van onze aarde , voor welke iedere maan zich 

 eenmaal in haren omloopstijd om hare as wentelt, deze manen van 

 alle zijden kunnen gadeslaan. Maar keeren zij uit gemis van eigene 

 beweging om hare assen even als onze maan aan hare hoofdplaneet 

 altijd dezelfde zijde toe, dan mogen wij daaruit opmaken, dat zij ook 

 alle trappen van het proces harer afkoeling en volkomene verstijving 

 reeds doorgegaan zijn en dat zij waarschijnlijk in een vrij gelijken 

 natuurtoestand verkeeren als onze maan ; dat zij derhalve ook geen 

 kosmisch en organisch leven meer bezitten. Bij kleine ligchamen , 

 gelijk de wachters der planeten , moest die afkoeling en verdigting 

 veel spoediger haar einde bereikt hebben. En zoo kan het geschie- 

 den , dat Jupiter nog in een jeugdig tijdperk van kosmisch leven ver- 

 keert, terwijl in hare manen reeds lang dat leven tot de eindpaal zijner 

 ontwikkeling is gekomen. 



Men heeft bovendien opgemerkt , dat het licht , door deze manen 

 teruggekaatst , aan eene groote afwisseling onderhevig is. Deze afwis- 

 seling is regelmatig , zoodat men zelfs , volgens herschel , kan aan- 

 wijzen , op welk gedeelte van hare loopbaan elke maan het sterkste en 

 waar zij het zwakste licht afgeeft. Men heeft bovendien op de 

 tijden , waarin de manen de schijf van Jupiter voorbijgaan , afzonder- 

 lijk kunnen opmerken, dat de schijven dier manen met kleine lichte 

 en donkere vlekken bezaaid zijn. Door deze beide waarnemin- 

 gen zamen te voegen, is men tot het besluit gekomen , dat de 

 oppervlakte dezer manen niet over alle hare deelen eene gelijke 

 geschiktheid moet hebben om het zonnelicht terug te kaatsen. 

 Daar men bovendien heeft opgemerkt, dat de vlekken op de opper- 

 vlakte dier manen niet bij eiken omloop even licht of donker zijn, 

 ja zelfs soms geheel onzigtbaar worden , zoo is het niet onwaar- 

 schijnlijk, dat deze manen, even als het ligchaam der planeet 

 zelve, met zeer digte dampkringen omgeven zijn, in welke omhulsels 

 gedurig belangrijke veranderingen plaats hebben. 



Het laat zich wel niet denken , dat men aangaande de natuurlyke 



