TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 107 



opgave aan, dan heeft het Saturnus-jaar , dat bijna 29£ van onze aard- 

 jaren lang is , nagenoeg 24479 Saturnus-dagen. 



Bij deze verbazend snelle omwenteling om hare as is het niet te 

 verwonderen, dat deze planeet eene aanzienlijke afplatting aan hare 

 polen heeft. Deze is nog grooter dan bij Jupiter en bedraagt niet 

 minder dan J /io gedeelte van hare middellijn. 



Herschel heeft , betreffende deze afplatting , eene bijzonderheid 

 medegedeeld, die hoogst opmerkelijk is. Hij vond namelijk na her- 

 haalde en naauwkeurige metingen, in 1805, dat de gedaante der 

 planeet niet regelmatig is. Als men de middellijnen van andere hemel- 

 ligchamen, bij welke eene afplatting aan de polen bemerkt wordt, 

 naauwkeurig meet, dan zal men bevinden, dat de middellijn over den 

 equator gemeten , de langste ia en dat de middellijnen , die tusschen 

 den equator en de polen liggen , van lieverlede korter worden , zoodat 

 die , welke door de polen en het middelpunt van het hemelligchaam 

 loopt, de allerkortste is. Den vorm van zulk een aan de polen afge- 

 plat ligchaam kan men dus beschouwen als eene zoogenaamde spheroïde, 

 die ontstaat als men een elliptisch vlak rondom zijne as wentelt. 

 Maar volgens herschel bestaat die regelmatigheid bij Saturnus niet. 

 Hij bevond, dat de middellijn, over den equator gemeten, een bedrag 

 had van 22"54 , maar als hij eene middellijn nam, die van 45° noorder 

 breedte tot 45° zuider breedte door het middelpunt liep , dan vond hij 

 een bedrag van 28".96. Des anderen daags verkreeg hij 22".88 voor 

 de equator-middellijn en 23".76 voor de middellijn op 45° breedte. 

 Hij deed deze waarnemingen met verschillende teleskopen en verkreeg 

 altijd dezelfde uitkomst , terwijl de teleskopen op dienzelfden tijd op 

 Jupiter gerigt, geene de minste onregelmatigheid in de gedaante van 

 deze planeet verrieden. Uit deze waarnemingen zoude volgen , dat 

 zich nagenoeg in het midden tusschen den equator en de polen eene 

 verheffing of opzwelling op het Saturnus-ligchaam vertoont, waardoor 

 deze planeet eene onregelmatige gedaante verkrijgt , niet geheel onge- 

 lijk aan die van eene noordhollandsche kaas. Hersciiel schreef dit 

 verschijnsel toe aan de aantrekking , welke de ring van Saturnus op 

 het planetenligchaam zelf zoude uitoefenen. 



Schröter bevond insgelijks , dat én de afplatting én de gedaante 



