HET ONTSTAAN DEK INGEWANDSWORMEN, 135 



blijf meer opleverde. Maar dit is geenszins de juiste verklaring. Zij 

 volbrengen hun uittogt om dezelfde reden , waarom het masker van 

 den paardenhorzel , na aan den slokdarm en de maag der paarden 

 vastgehaakt geweest te zijn , deze deelen loslaat en uitgeworpen wordt, 

 waarna het op den grond in een pop verandert en zich verder tot ge- 

 vleugeld insekt ontwikkelt; om dezelfde reden, waarom ook de larven 

 van verscheidene andere insekten, welke ten koste van andere dieren 

 leven , deze verlaten ; zij zoeken de vrije natuur om hunne geslachts- 

 verrigtingen te vervullen. Aan von siebold gelukte het te bewijzen , 

 dat de volkomen uitgegroeide , maar nog van geslachtsdeelen verstoken 

 haarwormen bepaaldelijk daarom hun togt ondernemen , om eene ver- 

 dere ontwikkeling te gemoet te gaan. In doozen en andere toestel- 

 len, waarin men gewoonlijk de rupsen opkweekt, kan men de ver- 

 andering dezer dieren niet wel waarnemen ; zij missen de noodige 

 vochtigheid , rollen zich op en verdroogen in korten tijd. Beter gaat 

 het, als men deze dieren op eene wijze behandelt, die met hunne 

 lotgevallen in de natuur overeenstemt. Daar vallen zij namelijk op 

 den grond, van waar zij naar de diepere, vochtige plaatsen heen- 

 kruipen. Meermalen waren aan von siebold haarwormen aangebragt , 

 die bij het bewerken van tuin- of akkergrond voor den dag waren 

 gekomen en zich uiterlijk in niets van de haarwormen der insekten 

 onderscheidden. Dit deed hem denken , dat de laatsten , na hun uit- 

 togt , er welligt behoefte aan hadden om in vochtige aarde te kruipen. 

 Hij begon daarop zijne proeven met deze wormen , die hij zich juist uit de 

 rupsen van eene soort van mot (Yponomeuta cognatella) in menigte verschaf- 

 fen kon. Hij legde de pas voor den dag gekomen wormen op vochtige , in 

 bloempotten bewaarde aarde. Het duurde niet lang, of zij boorden 

 zich met den kop daarin en kropen er langzamerhand geheel in weg. 

 De aarde werd nu in de bloempotten verscheidene maanden lang (den 

 geheelen winter door) bewaard en matig vochtig gehouden. Van tijd 

 tot tijd werden de haarwormen voor den dag gehaald en onderzocht, 

 en von siebold erkende, hoe zich daarin langzamerhand de geslachts- 

 deelen ontwikkelden en allengskens de eijeren zich vormden, die toen 

 bij honderden in de vochtige aarde gelegd werden, Tegen het einde 

 van den winter was in deze eijeren de ontwikkeling der jongen zeer 

 wel te onderscheiden. In de eerste dagen van het voorjaar waren de 



