136 HET ONTSTAAN DER 1NGKWAND3 WORMEN. 



jongen volkomen ontwikkeld , enkelen kwamen uit en kropen rond in 

 de vochtige aarde. Von siebold vermoedde toen natuurlijk , dat deze 

 jongen wel de behoefte zouden ondervinden om als woekerdieren te 

 leven en zich een woondier zouden moeten zoeken om daarin verder 

 voort te groeijen. Het lag voor de hand, dat zij als de ouden, waaruit 

 zij voortgekomen waren , het liefst in rupsen zouden gehuisvest zijn 

 en von siebold verschafte zich daarom eene goede menigte rupsen 

 van de bovengenoemde mottensoort, welke diertjes ongeveer een 

 streep lang waren en door het beginnende voorjaar pas uit hunne 

 eijeren te voorschijn waren gelokt. Hij maakte een horologieglaasje 

 vol vochtige aarde gereed, van welke hij zich overtuigd had, dat er 

 eene menigte jonge haarwormen in rondkropen. Daarna wierp hij ver- 

 scheidene rupsjes van de Mot op de vochtige aarde van het horolo- 

 gieglas , om aan de wormpjes gelegenheid te geven , hunnen intrek 

 in de rupsen te nemen. Hij nam daartfij de voorzorg van ieder rups- 

 je , vóór hij het tot deze proef liet dienen, onder het mikroskoop 

 naauwkeurig te onderzoeken, of het welligt al reeds jonge haarwor- 

 men in zich had, een onderzoek, dat wegens de doorzigtigheid der 

 rupsjes met alle zekerheid te volbrengen was, zonder dat zij er het 

 geringste door behoefden te lijden. Dat dit voorafgaand onderzoek 

 geenszins overtollig was, bleek, want van 25 voorwerpen, die hij 

 eerst onderzocht, huisvestten er reeds drie een jongen haarworm, 

 volkomen gelijk aan de door hem gekweekte. — Van de uitkomsten 

 dezer proef geeft hij op de volgende wijze rekenschap. »Van die 

 rupsjes, die bij het naauwkeurigst onderzoek vrij van gasten bleken 

 te zijn , werden er dertien in een horologieglas met wormpjes be- 

 vattende aarde gelegd. Na achttien uren kon ik in vijf individuen 

 dezer rupsjes jonge haarwormen ontdekken. Bij eene tweede proef wer- 

 den drie-en-dertig rupsjes even zorgvuldig onderzocht en in gezelschap 

 met eijeren en jonge voorwerpen van de haarwormen gebragt. Na 

 24 uren waren 14 voorwerpen met haarwormen behebt. Zes dezer 

 rupsjes hadden ieder twee dezer wormen bij zich, twee anderen 

 waren er zelfs drie rijk. Ik bezigde later ook rupsen van andere 

 vlinders (het witje [Pieris crataegi] , den ringrupsvlinder [Bomlyx neustria] 

 enz.) en verkreeg dezelfde uitkomsten. Klaarblijkelijk hadden zich 



