146 HET ONTSTAAN DER INGEWANDSWORMEN. 



voort , die hun geheel ongelijkvormig zijn en zich met trilharen 

 voortbewegen ; deze schenken , echter niet uit eijeren , maar als eerste 

 voedsters (proscolex) , ieder aan een nieuw ongelijkvormig wezen , 

 den straks beschouwden Cercariazak, het leven, dat evenmin geslachts- 

 deelen erlangt, maar als tweede voedster uit kiemen andere gestaarte 

 wezens , Cercaria's , voortbrengt , welke , na eenigen tijd vrij rondge- 

 zworven te hebben, weder als ingewandswormen in dieren moeten 

 geraken om langzamerhand meestal, ja welligt altijd, nog eens 

 verhuizende, zich tot botwormen of geslachtsdieren te ontwikkelen, 

 welke eindelijk weder uit eijeren jongen voortbrengen , die denzelfden 

 langen ontwikkelingsweg moeten doorloopen. Dat op dezen weg vele 

 jongen moeten verdwalen of verongelukken , is duidelijk genoeg , maar 

 voor het behoud der soort is gezorgd door het overgroot aantal eijeren 

 of jongen, dat door ieder geslachtsdier wordt voortgebragt. 



Hebben wij in het vorige gezien, hoe scherpzinnigheid, met vol- 

 harding gepaard , er in slaagt , om de geheimenissen der natuur te 

 ontraadselen , niet minder duidelijk blijkt dit uit de onderzoekingen , 

 die wij thans hebben te vermelden. 



De lintwormen hebben ten allen tijde tot die wezens behoord , welke 

 de opmerkzaamheid zeer tot zich hebben getrokken. Maar noch van 

 hun zamenstel, noch van hunne wijze van ontstaan heeft men zich tot 

 voor korten tijd rekenschap kunnen geven. 



Hoe de lintwormen er uit zien, is vrij algemeen bekend; men 

 vergelijke overigens de afbeelding van den lintworm van den mensch , 

 in tig. 12 gegeven. Zij hebben een dun en week ligchaam , uit een 

 groot aantal leden bestaande , van welke de voorsten de kleinsten 

 zijn, naar achter toe steeds grooter wordende. Het voorste lid, of 

 de zoogenoemde kop , wijkt van de overige deelen zeer aanmerkelijk 

 in gedaante af; het is van vier of twee zuiggroefjes en meestal ook 

 met een krans van haken voorzien (zie fig. 12b). Deze kop is het, 

 die al de overige leden voortbrengt; voortdurend ontstaan er on- 



