HET ONTSTAAN DER INGE VV ANDSWORMEN. 159 



nuttigd ; twee maanden daarna raakte één der kinderen \\ Ned. el 

 lintworm kwijt. In Thuringen heeft bijna iedereen lintwormen en 

 zijn de varkens dikwijls gortig; men heeft daar de gewoonte raauw 

 en gekookt varkensvleesch , dooreen gehakt , te eten. Dat speksla- 

 gers dikwijls lintwormen hebben , is bekend. In Abyssinie hebben 

 de Christenen allen lintwormen, zij eten veel raauw varkensvleesch; 

 de Muzelmannen , die het zwijn verafschuwen , nimmer en evenmin 

 de daar woonachtige Karthuizers, die nooit vleesch of melk gebrui- 

 ken. Zou welligt de groote wetgever der Israëlieten, toen hij zijn volk 

 het gebruik van varkensvleesch verbood , bekend zijn geweest met de 

 omstandigheid, dat het aanleiding kan geven tot het ontstaan van wormen? 



Men heeft omgekeerd ook aan varkens lintwormleden gevoederd 

 en dan leverden zij gortig spek op. Als de eijeren of lintwormleden 

 uit de dunne darmen in de maag van den mensch geraken , hetgeen 

 echter niet veel gebeurt, kunnen de eijeren daar uitkomen en de jongen 

 zich naar verschillende deelen begeven , waar zij dan tot blaaswormen 

 worden. Men heeft ze gevonden in de spieren van den mensch , in 

 de lever, in de wand van het hart, in de hersenen , ja zelfs in het oog. 



Nu men de geschiedenis van den lintworm kent, is het natuurlijk 

 niet onmogelijk geworden , behoorlijke maatregelen tegen hare ver- 

 spreiding te nemen. Daarbij zal ook tegen het onvoorzigtig gebruik 

 van worst moeten gewaakt worden. 



Voor zoo ver in een kort bestek doenlijk was, is hier een over- 

 zigt gegeven van de natuurlijke geschiedenis der ingewandswormen en 

 van de wijze , waarop men deze onderzocht heeft. Met een paar 

 korte opmerkingen zullen wij eindigen. Zonder dat wij iets kunnen 

 zeggen over het doel, waarmede de ingewandswormen geschapen 

 zijn, merken wij toch op, hoe de natuur zorg gedragen heeft, dat 

 geene soort uitstierf. Wij zien , dat voor de jonge dieren de kansen 

 om te verongelukken zeer vele zijn, daar zij, om te blijven bestaan, 

 van het eene dier in het andere moeten overgaan. Welnu, naar mate 

 de kans om te vergaan grooter is , wordt het aantal eijeren vermeer- 

 derd , zoodat er van eenige millioenen lintwormeijeren slechts één 

 behoeft teregt te komen , om de soort in stand te houden. Maar 

 naar mate de eijeren meer worden, zijn zij ook met kleiner dooijer 



