HET PETROLEUM. 16 9 



den inhoud der spleet wil meester worden. Was men bij de boring 

 op ƒ te land gekomen , dan zou in elk geval slechts een deel van 

 het petroleum naar boven geperst zijn, want al wat lager lag dan 

 het punt f, zou niet opgestuwd kunnen worden ; ook hier zou men het 

 in de spleet teruggeblevene door pompen moeten verwijderen. Eindelijk 

 zal men zonder moeite inzien, dat, wanneer men de spleet in e ge- 

 troffen heeft, men nooit eene zoogenaamde vloeijende bron kan hebben; 

 alleen gas kan ontwijken en de vloeistof blijft in de spleet terug. 



In vele gevallen heeft men bronnen, waaruit de olie niet meer werd 

 opgeperst, verlaten, omdat men begreep, dat de verdere exploitatie de 

 onkosten niet zoude dekken , daar men bij eene nieuwe boring altijd 

 eenige kansen heeft, om eene vloeijende bron magtig te worden. 



Na deze uitwijding, die ons voor het goed begrip der zaak nood- 

 zakelijk scheen, gaan wij er toe over om eene schets te geven van 

 de wijze , waarop de boringen worden ten uitvoer gebragt. Men 

 begint met het graven van een kuil van ongeveer 12 — 15 Ned. 

 palm in diameter in den lossen bovengrond, en gaat daarmede voort, 

 totdat men de vaste rots heeft bereikt. Men beschiet de wanden 

 van den kuil nu met plankwerk om het toezakken van den grond te 

 verhinderen. Voorts wordt in het vaste gesteente een gat geboord van 

 1\ — 10 centimeters in diameter en 3 — 3g meters diepte en in deze ope- 

 ning eene naauwsluitende ijzeren buis gedreven. Door deze buis 

 dringt men nu verder in het gesteente naar beneden met behulp van 

 eene grondboor, waarvan het scherpe uiteinde bestaat uit een grooten 

 platten beitel, die is vastgeklonken aan eene 90 — 120 kilo zware 

 ronde ijzeren staaf, van zoodanigen diameter , dat zij in de ijzeren 

 pijp gemakkelijk heen en weer gaat. 



Om den beitel in beweging te brengen bezigt men den volgenden 

 toestel (fig. 2). Naast de plaats A , waar men de put heeft begonnen 

 te boren, is eene paal B in den grond bevestigd. Over den top 

 daarvan is een spits toeloopende spar geplaatst, waarvan het dikke 

 uiteinde zoo mogelijk aan een boom op eenigen afstand stevig is 

 vastgebonden of anders , zoo noodig, met gewigten wordt bezwaard. 

 Op ongeveer 1 meter afstand van het spitse uiteinde is een touw 

 D vastgemaakt , dat aan het andere einde de grondboor E draagt. 



