EEN VERSTANDIGE DUIF. 



Herhaaldelijk is door mij, in dit Album, de vraag ter sprake ge- 

 bragt , of dieren van tijd tot tijd blijken geven van overleg bij hunne 

 handelingen , en hoewel die vraag in het algemeen toestemmend is 

 beantwoord geworden , zoo is tevens uit vele vroeger medegedeelde 

 voorbeelden gebleken , dat men zeer behoedzaam moet zijn om in 

 bepaalde gevallen eene handeling op rekening van het verstand te 

 stellen , die welligt slechts als eene uiting van het instinkt of als 

 het gevolg van een bloot toeval moet beschouwd worden. Menigeen 

 is in de gelegenheid in zijne onmiddellijke omgeving handelingen 

 van dieren gade te slaan , die tot nadere oplossing van dit vraagstuk 

 kunnen strekken , en het ware wenschelijk , dat aan waarnemingen 

 van dien aard meerdere openbaarheid werd gegeven dan doorgaans 

 het geval is Het is daarom , dat ik onderstaand gedeelte uit eenen 

 brief van den heer t. a. f. van der valk , gedagteekend : Soera- 

 karta 14 Julij 1863 , aan onze lezers mededeel, al schijnt mij het 

 geval zelf niet zoozeer boven alle bedenking verheven , dat ik met de 

 daaruit door den geëerden briefschrijver afgeleide gevolgtrekking ge- 

 heel kan instemmen. 



» . . . . Een duif, tot de gewone soort behoorende, kreeg voor 

 eenigen tijd twee jongen. Toen deze beestjes zoo groot waren, dat 

 ze uit het nest konden kruipen en rondloopen op het plat , dat zich 

 voor het hok bevindt , vielen ze daar af op een steenachtigen grond , 

 met dat gevolg dat ze beiden dood waren, hoewel dit plat, slechts 

 uit weinige ruwe planken bestaande, niet meer dan zes voet hoog is 

 boven den beganen grond. Kort daarna legde dezelfde duif weer 

 eijeren , waarvan echter maar één uitkwam. Dit jong trof hetzelfde 

 ongeluk. Het viel weer dood. Op nieuw legde nu de duif twee 

 eijeren, waarvan er ook ditmaal slechts één uitkwam. Toen er nu 

 ongeveer veertien dagen waren verloopen, en men dit jong geheel 



