HET PETROLEUM. 203 



Weenen in 1830 in houtteer gevonden. Zij verkreeg haren naam 

 van de onverschilligheid , waarmede z\j zich gedraagt tegenover stof- 

 fen, die anders op zelfstandigheden van organischen oorsprong sterk 

 ontledend werken. Haar smeltpunt was 44° C. 



Reichenbach zelf was de eerste, die de paraffine als een geschikt 

 materiaal tot de bereiding van kaarsen aanbeval. 



Eenige jaren later, in 1839, waren het eerst op de Parijsche ten- 

 toonstelling zoogenaamde paraffinekaarsen te zien, waarvan de grond- 

 stof door den Franschen scheikundige selligue uit de bitumineuse 

 schiefer van Autun was gemaakt. Men is sedert dien tijd voortge- 

 gaan , paraffin-achtige stoffen uit allerlei materiaal te vervaardigen en 

 tegenwoordig is het gebruik van paraffine-kaarsen meer en meer alge- 

 meen geworden, sedert men bij het raffineren van petroleum zulke groote 

 massaas daarvan als bijproduct verkrijgt. 



De wijze , waarop uit de minst vlugtige destillatieproducten van 

 het petroleum paraffine wordt afgezonderd, is zeer eenvoudig. Men 

 stelt ze in groote bakken aan eene temperatuur van 0° — 5° C. bloot; 

 de paraffine kristalliseert tegen de wanden van het vat in groote 

 fraaije schubben. Hetgeen vloeibaar is gebleven wordt na eenigen 

 tijd afgetapt en de vaste massa in haren zakken sterk uitgeperst. De 

 zoo verkregene vrij drooge zelfstandigheid is nog eenigzins geel of 

 bruin gekleurd en kan op tweeërlei wijze gezuiverd worden, name- 

 lijk of door ze in gesmolten toestand met zwavelzuur te schudden en 

 naderhand met water en bijtende soda te wasschen, of door ze met 

 petroleum-naphta , benzol of photogeen zamen te smelten en de bij 

 bekoeling vastgewordene massa op nieuw uit te persen en daarna de 

 aanhangende vlugtige stoffen door verhitting in een stroom zeer heeten 

 waterdamp te verjagen. De laatste methode geeft, zoo men zegt , har- 

 dere en wittere paraffine dan de eerste. 



Men heeft nu niet anders te doen dan van de gezuiverde stof 

 kaarsen te gieten ; maar daarbij stuit men op eigenaardige bezwaren , 

 die men door kleine kunstgrepen moet ontgaan. Wij bedoelen hier 

 meer bepaald het bros en kristallijn worden van de paraffine bij be- 

 koeling. Om dat te verhinderen verwarmt men de gesmolten massa 

 tot 70 — 80° C. en de vormen tot 56° C. De volgegoten vormen 



