TOT ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 227 



op onze aarde — 1 stellen. De ligchamen, die in hunnen val op 

 onze aarde in eene sekonde 15 voeten doorloopen , leggen op de opper- 

 vlakte van Uranus in dienzelfden tijd 15,9 voeten af'. 



De zon doet zich aan deze planeet voor als eene lichtende schijf', 

 met eene middellijn van slechts 100 sekonden , derhalve 19 malen 

 kleiner dan de zon zich aan onze aarde voordoet. Zij heeft dien ten 

 gevolge nog niet het dubbele der grootte , die de planeet Venus in 

 haren naasten stand voor onze aarde heeft. De geheele zigtbare 

 oppervlakte van de zon is dus voor Uranus 360 maal kleiner dan voor 

 onze aarde. Een gevolg daarvan is , dat de zon aan haar ook in 

 dezelfde verhouding minder licht en warmte afgeeft. Stellen wij het 

 licht- en warmtegevend vermogen van de zon op onze aarde ss 1 , 

 dan zou dit op Uranus slechts bedragen 0.003. 



Daar deze planeet zoo buitengewoon ver van onze aarde verwijderd 

 is, heeft men op hare oppervlakte, tot hiertoe, geene vlekken of 

 oneffenheden kunnen ontdekken. Zij vertoont zich als eene kleine , 

 ronde, doffe, maar over het geheel gelijkmatig verlichte schijf. Het 

 is dan daarom ook niet mogelijk den tijd te bepalen , waarin de planeet 

 zich om hare as rondwentelt. Dat evenwel hare aswenteling met 

 groote snelheid moet plaats hebben , kan men opmaken uit de aan- 

 merkelijke afplatting , die men aan de polen bespeurt. Reeds herschel 

 ontdekte deze afplatting , zonder hare grootte te bepalen. Müdler 

 meende na naauwkeurige waarnemingen ze op T ' van de middellijn 

 der planeet te moeten stellen. Andere sterrekundigen, zooals strüve, 

 verklaren daarentegen, dat zij de gedaante der planeet volkomen kogel- 

 rond hebben bevonden. 



Het kan ons geenszins verwonderen , dat de at'platting aan de polen 

 van Uranus niet ten allen tijde wordt waargenomen. Wij weten , dat 

 de wachters van Jupiter en Saturnus in banen , die nagenoeg met de 

 vlakte van den aequator dier planeten zamenvallen, hunnen omloop 

 om die planeten volbrengen. Als wij nu , wat reeds uit den aard der 

 zaak hoogst waarschijnlijk is, ook aangaande Uranus vooronderstellen, 

 dan volgt daaruit, dat de omwentelingsas van Uranus nagenoeg in de 

 vlakte van hare loopbaan gelegen is : want de wachters , die deze 

 planeet omzweven , doen dit in loopbanen , die loodlijnig op de loop- 



15 * 



