TOT ONS ZONNESTELSEL 15EHOORENDE. 22 ( J 



Reeds herschel, die het eerst in 1781 de planeet Uranus ont- 

 dekte, merkte in 1787, dat zij van eenige zeer kleine lichtpuntjes 

 omgeven was , die hij al spoedig als Uranus-manen erkende. Door 

 zijne magtige teleskopen doorvorschte hij met onvermoeide vlijt het 

 Uranusgebied en bragt het na ontzaggelijk veel moeite zoo ver , dat 

 hij de afstanden en omlooptijden van zes zulke Uranus-manen berekende. 

 In 1851 ontdekte lassell nog twee nieuwe Uranus-trawanten , die 

 nog nader aan de planeet geplaatst zijn dan de vroeger door herschel 

 ontdekte. Maar deze acht Uranus-manen zijn door haren verren afstand 

 van de aarde zoo moeijelijk , zelfs met teleskopen van de grootste 

 kracht, waar te nemen, dat van hare natuurlijke gesteldheid volstrekt 

 niets met zekerheid kan gezegd worden. Alleen dit ééne mag hier 

 als eene merkwaardige bijzonderheid nog opgemerkt worden , dat zij 

 hare banen rondom de planeet volbrengen, in eene teruggaande be- 

 weging van het oosten naar het westen, dus in eene rigting, die 

 geheel tegengesteld is aan de rigting van alle bekende hemelligchamen, 

 zoo wij alleen sommige kometen uitzonderen. 



Deze teruggaande beweging is echter een natuurlijk gevolg van den 

 stand van hare omwentelingsas op hare loopbaan. Eigenlijk wentelt 

 Uranus zich even als andere planeten om hare as van het westen 

 naar het oosten. Maar toen deze planeet hare manen van zich af- 

 scheidde , stond zij zoo op hare baan , dat hare noordpool , die bij alle 

 andere planeten boven de ecliptica staat , iets beneden deze vlakte 

 lag. Ken gevolg van dezen stand is , dat hare omwenteling en de 

 baan harer satellieten ons niet anders dan eene terugioopende kan 

 toeschijnen. Om dit aanschouwelijk voor te stellen, hebben wij in 

 nevensgaande figuur den verschillenden stand der drie planeten Jupiter, 

 Venus en Uranus op hare banen afgebeeld. 



Stellen wij ons nu voor, dat de lijn W O de baan is, waarop deze 

 planeten zich van het westen naar het oosten bewegen , dan geeft N Z 

 de as te kennen, rondom welke zij zich in deze rigting omwentelen. 

 A B stelt dus den evenaar en de lijn C D E de elliptische baan 

 voor, in welke de satellieten dezer planeten zich om hun centraal- 

 ligchaam bewegen. Ofschoon nu de manen van Uranus, met opzigt 

 tot hare planeet , dezelfde rigting volgen , namelijk van het westen 



