234 OVER DE NATUURLIJKE GESTELDHEID DER LIGCHAMEN, 



heengaande , de minste straalbreking ondervond , zoo als zulks plaats 

 heeft , als de lichtstraal door den dampkring onzer aarde heen gaat. 

 Men mag dus met grond aannemen , dat de kometen-kernen over 

 't algemeen doorschijnend zijn , en dat , zoo zich daarin ook al een 

 vasj, ( en donker gedeelte mogt bevinden , dit eene buitengewoon kleine 

 uitgebreidheid hebben moet. 



Het kan zeer wel zijn , dat niet alle kometen in natuurlijke ge- 

 steldheid geheel aan elkander gelijk zijn. »Er zijn, zegt arago, 

 kometen zonder merkbare kern , die over hare geheele uitgebreidheid 

 nagenoeg hetzelfde licht hebben en die zonder twijfel niet anders zijn 

 dan eenvoudige ophoopingen van eene gasachtige stof. Een tweede 

 trap van verdigting dezer dampen heeft aanleiding kunnen geven , dat 

 er zich in het middenpunt van het dampomkleedsel eene kern vormde, 

 merkwaardig door de levendigheid van haar licht, maar die, nog 

 vloeibaar zijnde, eene groote doorschijnendheid bezat. In een meer 

 gevorderd tijdperk zal de vloeistof, genoegzaam afgekoeld, omgeven 

 worden van een vaste korst , en van dit oogenblik af zal alle door- 

 schijnendheid van de kern moeten opgehouden hebben. Dan moet de 

 plaatsing van die kern tusschen den waarnemer en eene ster eene 

 verduistering veroorzaken, even wezenlijk, even volkomen als die, 

 welke dagelijks door de verplaatsingen van de maan en de planeten 

 voorvallen. Niets toch, volstrekt niets bewijst, dat er geene kometen 

 van deze derde soort, dat is met vasten kern, zouden bestaan. De 

 groote verscheidenheid van aanzien en glans , welke deze hemelligcha- 

 men vertoond hebben, kan in dit opzigt alle vooronderstellingen wet- 

 tigen , die men voegzaam oordeelen zal dienaangaande te maken." 



Hevelius had reeds de opmerking gemaakt, dat de middellijn der 

 dampomkleedsels der kometen vermeerdert, naarmate de kometen zich 

 van de zon verwijderen. Newton nam deze opmerking aan en ver- 

 klaarde het verschijnsel daaruit, dat de hoofden der kometen in om- 

 vang verminderen , naarmate zij nader aan de zon komen , omdat de 

 staarten der kometen zich juist in dienzelfden tijd vormen uit de stof, 

 waaruit het dampomkleedsel bestaat. Als de komeet derhalve in hare 

 grootste nabijheid tot de zon gekomen is , moet haar ligchaam den 

 kleinsten omvang hebben , omdat de staart , dien zij heeft uitgescho- 



