TOP ONS ZONNESTELSEL BEHOORENUE. 237 



van zich zelve licht afgeven , hetzij ze alleen de zonnestralen terug- 

 kaatsen , in allen gevalle is het de hoeveelheid dier deelen of' de dikte 

 van de laag , door welke zij heengaan of teruggekaatst worden , waar- 

 door de intensiteit van het licht wordt bepaald. In de rigting , waar de 

 rand van den hollen kogel of cylinder de meeste stof' aan de lichtstralen 

 aanbiedt . zal ook het licht het sterkste zijn en dus het midden van 

 den lichtkegel , in vergelijking van de randen, zich minder verlicht 

 vertoon en. 



Volgens cardanus zouden de kometen spherische ligchamen zijn, 

 door welke het zonnelicht heen gaat en weerkaatst wordt. De zonne- 

 stralen zouden dan zigtbaar worden, als zij op de moleculen van den 

 ether werden teruggekaatst. Maar dan is men in de onmogelijkheid 

 om er rekenschap van te geven, hoe het komt, dat de staarten der 

 kometen zoo dikwijls aan hunne uiteinden gekromd en omgebogen 

 zijn , ten minste bijna altijd van de regtlijnige rigting afwijken. 



Keplf.r meende daarom , dat de staarten gevormd worden uit eene 

 stof, die het inwendig bestanddeel van het kometenligchaam is, en 

 die de zonnestralen door middel van eene zekere impulsie voortdrijven 

 en afstooten in eene rigting , aan de zon tegengesteld. Hij werd in 

 zijne meening, wat de hoofdzaak betreft, door newton en euler ge- 

 volgd. Newton beschouwde de zonnewarmte als de oorzaak der 

 kometenstaarten. Hij vooronderstelde, dat ze niets anders waren dan 

 de uiterst ijle damp, die door de zon uit het hoofd of de kern der 

 komeet werd uitgedreven. Maar dan zoude de staart , die in het 

 eerste gedeelte van de loopbaan gevormd werd , altijd de kern moeten 

 volgen, ook nadat de komeet zijn perihelium is doorgegaan en zich 

 weder van de zon begint te verwijderen , hetwelk geheel in strijd is 

 met hetgeen aangaande de rigting der kometenstaarten wordt waarge- 

 nomen. Ook wordt door deze vooronderstelling niet verklaard het 

 bestaan van verscheidene staarten , die men nu en dan bij kometen 

 heeft waargenomen, evenmin de krommingen, die de randen dikwijls 

 vertoonen. 



Gregory nam daarom eene andere theorie aan, waarin hij door 

 pingré , larlace en delamhrk werd gevolgd. Ily schreef namelijk 

 aan de zonnestralen de kracht toe om de ijle damp, die van bet 



