TOP ONS ZONNESTELSEL BEHOORENDE. 239 



rigtingen afleggen en ons zonnestelsel doorkruisen , zoo is het zeker 

 niet volstrekt onmogelijk, dat eene komeet onze aarde ontmoet. Maar 

 als wij de onmetelijke ruimte, die zij doorkruisen, in aanmerking 

 nemen , dan is de waarschijnlijkheid , dat ooit eene komeet in botsing 

 met onze aarde zou komen, zoo uiterst gering, dat zij naauwelijks 

 verdient in aanmerking genomen te worden. 



Als wij ons de onbegrijpelijke ligiheid der stof , waaruit de kometen ' 

 bestaan , voorstellen , dan mag men het voor hoogst waarschijnlijk houden, 

 dat wij er zelfs niets van zouden bemerken , al gebeurde het ook , dat 

 onze aarde dwars door den staart of het dampomkleedsel van eene 

 komeet heenging. Hieruit volgt van zelve , dat het de grootste dwaas- 

 heid is aan de kometenligcbamen , ook zelfs als ze op grooten afstand 

 van ons voorbijgaan , eenigen invloed op onze aarde toe te kennen en 

 ze als medewerkende oorzaken te beschouwen van aardbevingen, over- 

 stroomingen , vruchtbare of onvruchtbare jaren. Hoe weinig het ook 

 tot hiertoe aan de sterrekunde gelukt is , de natuurlijke gesteldheid 

 dezer geheimzinnige ligchamen met eenigen grond van waarschijnlijk- 

 heid te bepalen, zoo veel is zeker, dat zij allen grond van vrees, 

 dien men vroeger bij het verschijnen van kometen , inzonderheid zoo 

 zij met groote staarten voorzien waren , meende te kunnen voeden , 

 voor goed heeft opgeheven. 



De vraag, of de kometen een eigen licht bezitten, of alleen het 

 zonnelicht weerkaatsen , heeft tot verschillende beschouwingen aan- 

 leiding gegeven. Bij eene komeet van 1819 meende cacciatore, 

 te Palermo , duidelijk de sporen van schijngestalten aan de kern der 

 komeet waar te nemen , zoo als men ze bij Mercurius en Venus op- 

 merkt. Indien deze waarneming juist ware geweest , zou er van zelf 

 uit volgen , dat het kometenlicht niets anders dan weergekaatst zon- 

 licht zijn kan. Maar men heeft teregt opgemerkt, dat deze schijnge- 

 stalten slechts zekere onregelmatigheden in de kern waren, die volstrekt 

 niet afhingen van de stelling , waarin de zon tot eene komeet geplaatst 

 is. De vraag bleef dus onbeslist. 



Bij de komeet van Halley , in 1835, heeft men den aard van haar 

 licht naauwkeuriger onderzocht en bevonden , dat het in den zoo- 

 genaainden polariskoop van ARAOO twee verschillende lichtbeelden , 



