244 EEN BEZOEK AAN HET SCHOLLEVAARS-EILAND. 



besloot derhalve tot een togtje daarheen en had het genoegen, dat een 

 aantal jongelieden, studenten der Utrechtsche hoogeschool en allen leden 

 van het gezelschap Natura dux nobis et auspex, zich daartoe bij mij aansloten. 



Den 14 Mei j.1. werd ons voornemen volvoerd. Aan het station 

 Nieuwerkerk afgestapt, vonden wij daar, — dank zij de goede zorgen 

 van mijnen vriend Dr. t. doesbürgh te Rotterdam, — onzen gids, eenen 

 tachtigjarigen, maar nog kloeken grijsaard, die de laatste achtenzestig 

 jaren van zijn leven jagende en visschende had doorgebragt en dus 

 de geheele streek, water en land, beter kende dan menig stedeling 

 de straten zijner woonplaats. Van hem vernamen wij reeds dadelijk, 

 dat het Schollevaars- eiland, of, — zoo als men het daar in den om- 

 trek meer gewoonlijk noemt , — het Reigerbosch niet meer is wat 

 het eenmaal was en zoo als hij zelf het in zijne jeugd gekend had, 

 toen de broedende vogels hier en daar slechts tusschenruimten van 

 drie voet open lieten. Hun aantal was , verhaalde hij ons , allengs 

 zeer verminderd. Sommige soorten , die daar vroeger zeer menigvuldig 

 waren geweest, waren geheel verdwenen. Voor drie jaren had hij er 

 den laatsten Schollevaar 2 ) gezien. 



Wij moesten ons derhalve op eene teleurstelling onzer hoofd ver- 

 wachting voorbereiden. Desniettegenstaande besloten wij hem te vol- 

 gen naar het een half uur van het station verwijderde dorpje Nieu- 

 werkerk, waar het drietal booten gereed lag, dat ons naar het eiland 

 zoude voeren. Ter regter- of oostzijde van den weg , die naar het 

 dorpje leidt, overzagen wij de voormalige Zuidpias, die, voor een 

 twintigtal jaren droog gemalen , thans een uitgestrekten polder daar- 

 stelt , van drie of vier ellen diepte beneden het vlak van het omrin- 

 gende water, en ter linker of westzijde blikte ons oog op de zich 

 ver uitstrekkende Zevenhuizensche plassen, die wij hopen dat ook 

 eenmaal in vruchtbare landsdouwen zullen herschapen worden. 



Even buiten het dorp vonden wij de booten met de roeijers. De 

 medegenomen proviant werd scheep gebragt , en , na onzen hoogbe- 



J ) De Schollevaar , ook Scholver of Aalscholver genoemd , en wiens wetenschap- 

 pelijke benaming Phalacroeorax carbo is, behoort tot de Pelikaanachtige zwemyogels. 

 Hij wordt bijna zoo groot als een gans. Zijn gevederte is geheel zwart, alleen met 

 uitzondering van een witte streep van de oogen om de keel. 



