246 EEN BEZOEK AAN HET SCHOLLEVAARS-EILAND. 



opschietende lischdodden {Typha latifolia). Men zoude derhalve de 

 gedaante van dit eiland ook kunnen vergelijken bij die, welke aan de 

 koraaleilanden of atollen der Stille Zuid-zee eigen is. Inderdaad 

 beantwoordt het binnenwater of de meer geheel aan de lagune van een 

 atol , welke ook altijd door eene opening in den buitenwal met het 

 omringende water in verband staat. In beide gevallen bestaat die 

 buitenwal , dat is het zich boven het watervlak verheffende gedeelte , 

 uit de overblijfselen van levende wezens. Doch terwijl deze bij een 

 atol die van dieren zijn, namelijk polypen of koraaldieren , is daaren- 

 tegen hier de bodem uit veen, dus uit plantenoverblijfselen zamen- 

 gesteld. 



Slechts eene smalle strook van dien wal is echter hoog genoeg 

 gelegen om altijd begaanbaar te zijn. Die strook, op vele punten niet 

 meer dan eenige schreden breed, is tot weiland ingerigt. Zij is hoogst 

 waarschijnlijk het overblijfsel van eenen vroegeren dijk of kade , die 

 den daarbinnen gelegen polder beschutten moest , want het tegen- 

 woordige binnenmeertje is ook vroeger droog gemalen geweest. Het 

 grootst is de oppervlakte van begaanbaren grond aan de noordoost- 

 spits , d. i. aan het uiteinde van den noordelijken arm van het hoefijzer. 

 Daar staat de boeren- hofstede , de woonplaats van den pachter des 

 cilands , waarbij zich nog een kleine boomgaard bevindt. 



De eigenlijke oppervlakte van het eiland , namelijk van het steeds 

 boven den waterspiegel uitstekend gedeelte, is dus zeer gering en 

 geenszins in verhouding tot zijnen omtrek. Hoe groot deze laatste is, 

 kan ik niet met eenige juistheid zeggen. Te oordeelen echter naai- 

 den tijd, dien wij behoefden om het eiland rond te varen, schat ik 

 dien op omstreeks een uur gaans. 



Op de meeste plaatsen wordt het landen zeer bemoeijelijkt door de 

 groote hoeveelheid riet, dat langs den oever tot op vrij aanmerkelijken 

 afstand van dezen groeit. Gelukt het echter eene ruimte te vinden , 

 waardoor men den oever bereiken kan, dan verraadt reeds de eerste 

 stap, dien men doet, dat men zich op eenen weinig te vertrouwen 

 bodem bevindt. Eenige weinige schreden voeren over de tot weide 

 ingerigte strook of kade , en dan volgt binnenwaarts een moerassige 

 bodem van eene geheel eigendommelijke gesteldheid, waarin talrijke 



