248 



EEN BEZOEK AAN HET SCHOLLEVAARS-EILAND. 



inwendige dezer zonderlinge hoopen uit verveende planten-overblijf- 

 selen bestond, en wel uit stengels en wortels van sekgras en uit mos , 

 dat al de tusschenruimten vulde. 



De veenvorming liet zich hier in alle hare opvolgende trappen 

 waarnemen, van boven af, waar zij, onmiddellijk onder de sekgras- 

 pol , ter naauvvernood was aangevangen , tot beneden toe , waar de 

 verveening volkomen was en al de plantenoverblijfselen eene geheel 

 zwarte kleur vertoonden (fig. 3). Terwijl de bovenste gedeelten vrij 



hard en droog waren , 

 zoodat zij ons een tijdlang 

 tot zitplaats strekten, wa- 

 ren daarentegen de bene- 

 denste gedeelten spons- 

 achtig en geheel met wa- 

 ter doordrongen. Het was 

 derhalve duidelijk , dat 

 elk dezer hoopen zich ge- 

 vormd had uit eene reeks 

 van generatiën van plan- 

 ten , die achtereenvolgens 

 op dezelfde plek gegroeid 

 waren. Doch vanwaar die 

 gedeeltelijke veenvorming, 

 waardoor zulke zonder- 

 linge, regelmatige hoopen 

 ontstaan zijn? Waarom hebben zich de paden daartusschen , die zoo 

 drassig waren, dat men met eenige behoedzaamheid gaan moest om 

 niet te diep er in door te zakken , en waarvan de ondergrond zelf 

 ook geheel uit veen bestaat, niet in gelijke mate opgehoogd? 



Deze vragen hielden ons bezig , terwijl wij ons te midden van dit 

 inderdaad zonderling tooneel bevonden. 



De eerste oplossing, die zich aanbood, was, dat vroeger op die 

 plek elzen of andere boomen hadden gestaan , die omgekapt waren en 

 dat elke achtergebleven boomstronk het middelpunt was geweest voor 

 eenen nieuwen plantengroei en opvolgende veenvorming. Deze op- 



Fig. 3. 



