EEN BEZOEK AAN HET SCHOLLEVAARS-EILAND. 249 



lossing van het vraagstuk moest echter dadelijk verworpen worden , 

 toen het bleek , dat er geen spoor van zulk eene houtkern in de veen- 

 hoopen te vinden was. 



Eene tweede hypothese kwam ons waarschijnlijker voor. Op de 

 naburige smalle strook weidegrond liepen eenige schapen. De breedte 

 der holle paadjes was zoo, dat een schaap daar langs loopen kon, en 

 na eenige drooge dagen is de grond aldaar vast genoeg om het te 

 dragen. Nu mag men aannemen , dat deze dieren van tijd tot tijd 

 hierheen afdwalen, en, zoo als zij ook onder andere omstandigheden 

 doen , het eenmaal betreden spoor volgen en zulks te eerder naar 

 mate dit spoor zelf dieper wordt. Daardoor wordt de groei van planten 

 en wel bepaaldelijk van sekgras aldaar belet. Het sekgras groeit 

 bovendien in pollen , die zich regelmatig in het rond uitstoelen. Zoo 

 wordt rekenschap gegeven van den regelmatigen , ronden vorm der 

 hoopen, die voortgaan zich op te hoogen door nieuwe planten-gene- 

 ratiën, zoolang het door de sponsachtige massa uit de diepte opgezogen 

 water den bodem vochtig genoeg houdt om den groei van sekgras en 

 van mos te doen voortduren. 



Van ons togtje huiswaarts gekeerd , sloeg ik staring's Bodera van 

 Nederland op, en ziehier wat men in het I ste deel, bl. 53, leest: 



»Vele soorten van sekgras groeijen op pollen ; van daar dat die 

 moerasveenen , welke door vee beweid worden , zeer dikwijls eene 

 oneffene oppervlakte aanbieden. Want het vee trapt steeds naast do 

 sekgras-pollen en verlaagt dus aanhoudend den grond, welke deze om- 

 ringen, terwijl zij zelve blijven staan. Hier en daar geschiedt dit zoo 

 sterk , dat er pollen van eene vierkante el oppervlakte door één el 

 diepe paden van elkander gescheiden worden ; eene zeer eigenaardige 

 gesteldheid van de oppervlakte , zoo als b.v. langs den Kooidijk bij 

 Diepenheim in Overijssel wordt gevonden." 



Het is derhalve duidelijk, dat de heer staring een geheel dergelijk 

 verschijnsel ook reeds elders waargenomen en het in de hoofdzaak op 

 gelijke wijze verklaard heeft. Het eenige verschil is: dat, naar zijne 

 meening , de holle paden alleen door aanhoudende verlaging worden 

 gevormd , terwijl het mij daarentegen waarschijnlijker voorkomt , dat 

 de bovenwaartsche groei der pollen zelve daarvan ook eene, zoo niet 

 de voornaamste oorzaak is. 



