252 EEN BEZOEK AAN HET SCHOLLEVAARS-EILAND. 



namen op de takken of op de nesten om het werk der bebroeding 

 te hervatten. 



Ik ben echter verpligt hier, — ter waarschuwing, voor anderen, 

 die na ons dit eiland mogten bezoeken , — de bekentenis af te leg- 

 gen , dat dit schot , waaraan wij trouwens een tooneel verschuldigd 

 waren , dat althans in de verte herinnerde aan dat, hetwelk in de tee- 

 kening van nozeman is afgebeeld, eigenlijk een ongeoorloofde daad 

 van jeugdige loszinnigheid was , een inbreuk op het eigendomsregt van 

 den pachter des eilands of van »den boer," zoo als hij algemeen in 

 die omstreek genoemd wordt. 



Deze man, thans reeds tamelijk bejaard, is op die plek geboren en 

 heeft er zijn geheele leven doorgebragt , door eene breede waterplas 

 gescheiden van de bewoners der omringende streken. Zijn vader en 

 grootvader waren ook pachters op dezelfde plaats , ja , indien het ver- 

 haal van onzen gids waarheid is , dan zoude de tegenwoordige pachter 

 de twaalfde van zijn geslacht zijn , die in geregelde erfopvolging deze 

 hoeve bewoont. Indien het nu waar is, dat het karakter van den 

 mensch den invloed ondervindt van de omgeving , te midden waarvan 

 hij leeft, en dat door de erfelijkheid zekere trekken in het karakter 

 allengs scherper en bestendiger worden, dan kan het voorwaar niet 

 verwonderen , dat die man eenigzins menschenschuw is en dat hij de 

 bezoekers van zijne geboorteplaats juist niet met voorkomende vrien- 

 delijkheid ontvangt. Trouwens er bestaat daarvoor nog eene andere, 

 meer tastbare reden , namelijk het eigenbelang. De vogels van zijn 

 eiland maken een deel van zijne bezitting uit; zij zijn en waren vooral 

 vroeger voor hem eene bron van inkomsten. Die zijne vogels stoort, 

 brengt hem dus schade aan. Ook is hij gewoon van eiken bezoeker 

 eene schatting te ontvangen. Toen ik hem dezen, namens ons gezel- 

 schap overhandigde en hij het geld zonder een woord te spreken in 

 zijn zak liet glijden , kon ik niet nalaten te denken aan de onverstoor- 

 bare kalmte , waarmede de opperhoofden der Amerikaansche roodhui- 

 den de geschenken ontvangen , waarmede een reiziger door hun gebied 

 zich hunne vriendschap koopt. 



Nozeman, in 1770 van den toenmaligen bewoner sprekende, zegt: 



»De landhuurder van de plaats, binnen welker kring deze vogels 



