EEN BEZOEK AAN HET SCHOLLEVAARS-EILAND. 253 



woonen , laat hen ongemoeid, uitgenomen," — laat hij er zeer naief 

 op volgen, — - »dat hij in der tijd een zeer grooten voorraad van 

 eijeren uit de nesten ligt , en voorts , tegen dat de jongen vlug wor- 

 den , eenige honderden derzelven doodt , en aan den gemeenen man 

 helpt om gegeten te worden. Op deze wijze heeft hij reeds 20 en 

 meer jaren voordeelig gebruik gemaakt van dit gebroed : Hetwelk 

 nog van jaar tot jaar toeneemt.'' 



Ook de tegenwoordige pachter heeft het voorbeeld zijner vaderen 

 trouw gevolgd. Met groote modderlaarzen aan en met houten borden 

 onder de voeten gebonden, om het inzakken in den modderigen bodem 

 te beletten , deed en doet hij nog gedurende den broedtijd eenmaal 

 's weeks de ronde en brengt eijeren en jonge vogels mede, die hij te 

 Rotterdam verkoopt. Doch zijn oogst is niet vermeerderd , maar in- 

 tegendeel van jaar op jaar kleiner en kleiner en thans bijna niets 

 beteekenend geworden. Wie trouwens kan er zich over verwonderen! 

 Wanneer men de eijeren weghaalt en de jonge vogels doodt, dan 

 moet het wel daarmede eindigen, dat er ten slotte ook geen ouden 

 meer zijn, die eijeren leggen en bebroeden. Het is de oude geschie- 

 denis van de kip, die gouden eijeren legde! 



Het Schollevaars-eiland als toonbeeld van het oorspronkelijke vogel- 

 leven in deze gewesten heeft dus grootendeels zijne beteekenis ver- 

 loren. Het is een der vele plekken , waar de mensch , door eigen- 

 belang gedreven, misbruik heeft gemaakt van zijne overmagt. En 

 mogt het eerlang op nieuw, door uitmaling der plas, een deel uitma- 

 ken van eenen vruchtbaren polder , dan zal het nog slechts in de 

 herinnering bestaan .dergenen, die het in den vroegeren toestand 

 gekend hebben. 



