-64 STUDIËN OVER DEN OESTER. 



ons weekdier gevormd zijn, dan blijkt het alras, dat men die organen 

 niet volkomen van de andere kan afscheiden en een paar voorwerpen 

 behoeft om zich een goed denkbeeld te kunnen vormen van de rig- 

 ting, die het darmkanaal heeft aangenomen. Aan de benedenvlakte , 

 niet ver van het slot, zien wij twee gevoelige organen, die bij 

 prikkeling vrij sterk zich zamentrekken en den naam dragen van 

 lipbladen (tentacula). In den onderrand dezer lipbladen bespeuren 

 wij eene opening , den mond, die , in een korten slokdarm over- 

 gaande , naar de maag voert ; deze , van eene min of meer ovale 

 gedaante, gaat over in de eigenlijke darmen, die zoowel de voor- als 

 achtervlakte van de lever omkleeden en in den anus eindigen. Opmer- 

 king verdient, dat bij het geslacht Oester (Ostrea) het darmkanaal 

 niet het hart doorboort , gelijk het geval is bij de meeste ia- 

 mellibranchia. 



In fig. 8 zien wij het darmkanaal van den Oester met zijne 

 eigenaardige kronkelingen afgebeeld. Brengen wij , na de darm- 

 buis te hebben geopend , iets van het fijne weefsel onder het 

 mikroskoop , dan blijkt het , dat de binnenvlakte bekleed is met een 

 tril-epithelium, waarover wij gesproken hebben, en een slijmvlies; de 

 maag bevat organische stoffen en veel galstof; de laatste verwondere 

 ons niet, wanneer wij opmerken, dat de groote lever, naauw met de 

 maag vereenigd, op veelvuldige wijze door buisjes hare producten in 

 dit ingewand uitstort. 



Thans verdienen onze overweging de organen van den bloedsomloop 

 en de ademhaling. Het hart is gelegen aan het benedeneinde van den 

 rug, besloten in een hartzakje en zaamgesteld uit één hartkamer en 

 één hartboezem ,• een tal van buizen , bloedvaten genaamd , dragen 

 middellijk er toe bij om den omloop der voedende sappen te be- 

 vorderen. 



Het valt niet te ontkennen , dat , bij dieren op lageren trap van 

 ontwikkeling, daarin wijzigingen zijn op te merken en het bij de 

 Lamellibranchia althans niet gemakkelijk is , deze aan eene inspuiting 

 met kleurstof te onderwerpen. Zie fig. 9. Ziedaar eene oorzaak, 

 waarom juist deze organen een geruimen tijd de natuuronderzoekers 

 hebben bezig gehouden. 



