276 STUDIËN OVER DEN OESTER. 



eerste door middel van een touw naar de oesterbank , ten einde alles 

 op te scheppen wat niet te vast zit. Beantwoorden die pogingen niet 

 aan de verwachting, dan wordt er ook in het vrije water gevischt; 

 men zeilt voort en trekt na een kort tijdsbestek het sleepnet omhoog; 

 gewoonlijk zijn er, zooals mij onlangs een oestervaarder verhaalde, 

 twee of drie zulke werktuigen aan boord en gebruikt men ook naar 

 omstandigheden de rijf of hark. In de Middellandsche zee , nabij 

 Mahon , geschiedt soms de oestervangst door duikers. Men onderscheidt 

 2° den oester in volle zee gevangen (liuitre commune) en 3° de oesters , 

 die in putten veredeld zijn (huitres parqueés ou huitres vertes) en naar 

 waarde worden geschat. 



De oesterputten waren reeds bij de weelderige Romeinen be- 

 kend. Pliniüs 2 ) verhaalt, dat sergius orata de uitvinder daarvan 

 was ; hij leefde ten tijde van den redenaar l. crassus , vóór den 

 Marsischen oorlog en verdiende daarmede schatten; het was hem 

 daarbij minder te doen om zijne keel dan wel om zijne beurs te 

 vullen ; hij was ook de uitvinder der drijvende badstoven , die hij aan 

 de eigenaren der villa's verkocht. De Lucrinische oesters hield hij 

 voor de beste en verstond de kunst om deze beroemd te maken vóór 

 dat de aanvoer van de Engelsche kusten geschiedde. «Naderhand, 

 zegt pliniüs, is het der moeite waard geweest, om de oesters naar 

 het vaste punt van Italië , naar Brundusium over te brengen en opdat 

 er nu geen verschil in den smaak zoude zijn , heeft men onlangs uit- 

 gedacht om die oesters, ten gevolge van hun lang vervoer van Brun- 

 disium, te veredelen in het meer Lucrinus." 



In Engeland en Frankrijk vinden wij oesterputten ter lengte van 300 

 voet en de diepte naar evenredigheid ; op het eiland Texel bestaat 

 er een, die bij de ƒ 4000 gekost heeft, uit planken zamengesteld en 

 in vakken afgedeeld is. 



De oesterput te Scheveningen, gegraven achter het groote hoofd- 

 duin , ten N. O. van het gemeente-badhuis, voor welker opbouw 

 ƒ 30,300 gevraagd werd, heeft in den bodem eene lengte van 55 el 

 en eene breedte van 27 el. In Maart 1862 was men met dit werk 



•) Punius, 1. c. , cap. 54. 



