STUDIËN OVER DEN OESTER. 281 



Maar, hoe nuttigt men nu de oesters? Aaltje, of de zuinige 

 keukenmeid, heeft den oester onder hare voorschriften niet vergeten, 

 en zij weet hem u voor te dienen , nu eens in azijn met peper en 

 zout gelegd (huitre marine) , dan eens gebakken (huitre en fritture) , een 

 ander maal met gekruide spijzen (huitre en ragoüts), of bereid in de 

 St. Jacobsschelp met boter (huitres assaisonnées a la faqon des coquüles 

 de Saint Jacques). 



Al die bereidingen nemen het eigenlijk fijne en lekkere van den 

 oester weg; zij lossen zich moeijelijker in het maagsap op wegens 

 de stolling van het eiwit en inkrimping der vezelstof. Wij weten 

 daarom beaumont ') dank, die vergelijkende proeven heeft genomen 

 omtrent de verteerbaarheid der oesters. Zij kwamen hierop neer : 

 Oesters (versch) ongekookt hebben noodig 2 uren 55 minuten. 

 » » geroosterd » » 3 » 15 » 



» » gestoofd i) » 3 » 30 i 



Oestersoep 3 » 30 » 



De ware liefhebber der oesters gebruikt ze raauw en zeker vinden 

 wij onder de latijnsche schrijvers niemand, die ons een type van den 

 oester-gourmand beter afschildert dan juvenalis 2 ), de dichter die op 

 zulk een scherpen en bitteren toon ons in zijne 4de satyre een tafereel 

 ophangt , hoe er aan het hof van den wreeden keizer domitianus 

 geleefd werd; — hij vergeet daarbij niet curtius montanus te noemen, 

 die reeds overvloedig gedeeld had in nero's zweigerij en namidder- 



') Beaumoxt bij pereik a, Mater. Afedtea, D. I, 72. 



2 ) Juvenalis, (Satyr. , Lib. 1,4, vs. 139 sqq. , ed. ed. casp. jac. von siebold, 

 Dr. d. I'hilos. u. Medicin. , Leipzig 1858. 



— — Nulli major fuit usus edendi 

 Tempestate mea: Circeis nata forent an 

 Lucrinum ad saxum Rutupinove edita fundo 

 Ostrea , callebat primo deprcnderc morsu ; 

 Et semel aspecti litus dicebat echini. 



Die Kunst war keinem im Essen zu meiner 



Zeit so gelaufig -w ie ihm (Montanus) ; ob bei Circeji gewachsen 

 Ob am Lucrinischen Fels , ob aus Rutupinischen G runde 

 Austern gebolt, das konnt' er entdecken , sobald er sie anbiss; 

 Von Seeigel errietb er den Strand, wenn einmal er hinsah. 

 Vergelijk ook M. valer, martialis, Epigram., Lib. VII, no. XIX, in Sanetram. 



