SMITHSON'S STICHTING, TE WASHINGTON; 



GESCHETST 



P. HARTING. 



In de maand Augustus 1846 werd in het Congres der Vereenigde 

 Staten van Noord-Amerika eene zaak behandeld , welker gelijke zeer 

 zelden het onderwerp der beraadslaging van wetgevende vergaderingen 

 is, en die ook nog in andere opzigten van eenen zeer eigenen aard was. 

 James smithson , een geboren Engelschman , die nimmer in Noord- 

 Amerika geweest was en daar ook niemand kende, had zijn groot ver- 

 mogen aan de Vereenigde Staten vermaakt om daarmede eene stichting 

 tot stand te brengen , bestemd : voor de vermeerdering en verspreiding van 

 kennis onder de menschen, en waaraan zijn naam moest verbonden blijven. 



Teregt wekte het verbazing , dat smithson die stichting niet aan 

 zijn eigen vaderland had geschonken. Later werd dit raadsel opgelost. 

 Smithson was hetgeen men gewoon is een » zonderling" te noemen, 

 d. i. hij had zijne eigene denkbeelden over menschen en zaken en 

 ging zijnen eigen weg , zonder zich veel te bekreunen om de meening 

 van anderen. Overdreven vaderlandsliefde of' blinde ingenomenheid 

 met zijn geboorteland lagen niet in zijnen aard. Hij toonde dit reeds 

 door Napels tot zijn gewoon verblijf te kiezen. Reeds lang nu had hij 

 besloten, dat zijn aanzienlijk vermogen na zijnen dood zoude worden 

 aangewend tot bovengenoemd doel, en in een testament de Royal 

 Society te Londen tot uitvoerster van zijnen laatsten wil benoemd. Toen 

 echter een zijner vrienden eene verhandeling bij die Maatschappij 

 had ingediend en deze weigerde dat stuk in de door haar uitgegeven 



