318 MOSVEGETATIE EN MOSBRANDEN IN LABRADOR. 



voor deze gewesten. Evenals het ijslandsche mos bevat dit korstmos 

 voedende bestanddeelen en het wordt door de Indianen ook als middel 

 ter reiniging en genezing van wonden gebruikt. In tijden van gebrek 

 wordt het door verschillende Indianen-stammen en zelfs door Canada- 

 sche jagers als groente gekookt en gegeten. De randen van de boschjes 

 van rendiermos zijn gewoonlijk in een krans van de vermiljoen-rood 

 gekleurde Cladonia gracilis gevat. — In heete zomers verdort het mos- 

 kleed, wanneer een vochtige bodem het niet belet, en niet zelden 

 gebeurt het dan , dat een enkele vonk uit een niet goed gedoofd vuur 

 in eenig Indiaansch legerkamp de uitgestrektste verwoestingen aanrigt. 

 Met razenden spoed verbreidt zich dan , door den wind aangewakkerd, 

 de vlam en vernielt niet slechts het lagere plantsoen , maar veroor- 

 zaakt ook in de bosschen de verschrikkelijkste verwoestingen. Door 

 deze mos-branden zijn de boomen van Labrador meestal of half uit- 

 gebrand of geheel vernield en eene treurige woestenij , waarin slechts 

 hier en daar een enkel nog overgebleven boschje, als eene oase, het 

 eenige leven vertoont , duidt met hare verkoolde boomstronken de 

 plek aan , waar eenmaal een welig bosch zich verhief. Hoe spoedig 

 zulk eene vuurzee zich over de drooge mosvelden uitbreidt, daarvan 

 spreekt hind als ooggetuige. Eens vatte het mos vuur, terwijl hij zijn 

 middagmaal bereidde , en naauwelijks konden de reizigers spoedig ge- 

 noeg loopen om met de schuitjes van boomschors, die zij met zich 

 voerden , aan de door den wind aangeblazen vlammen te ontkomen. 

 Verscheidene dagen duurde de brand en op een afstand van 14 eng. 

 mijlen waren de vlammen nog zigtbaar. Het natte mos van een meer 

 stelde daaraan eindelijk paal en perk. — Waarschijnlijk zijn aan zulke 

 mos- en boschb randen de in Canada zoogenoemde »dark days" te 

 danken. Op zulke dagen (men had ze bijv. in 1785 en 1814 en zij 

 zijn door geloofwaardige mannen beschreven) trok op verschillende 

 tijden van den dag eene dikke duisternis uit het Noordoosten over het 

 land; aschregens bedekten de watervlakte en het verdek der schepen ; 

 de asch geleek op plantenasch, maar was zwaarder dan tabaksasch. 

 Men schreef die verschijning aan een brandenden vulkaan toe , die 

 zich in de binnenlanden van Labrador bevinden zou , waarvan men 

 meende dat de asch , door den wind naar de St. Laurensrivier gedre- 



