MENSCHENKASSEN, BIJZONDER DER NEGERS. 323 



schenras , zouden dan het volste regt hebben ora te beweren , dat er 

 tusschen ons en een ras, dat even als het dier steeds gedoemd is te 

 blijven wat het is , een zoo wezenlijk verschil bestaat , dat het voor 

 ons volslagen onzin zijn zou om de leden van zulk een ras als onze 

 gelijken, onze broeders, als wezens van dezelfde soort te erkennen. 

 Het geslacht mensch zou minstens in twee soorten gesplitst moeten 

 worden , den bij uitstek met rede begaafden mensch , den homo sapiens 

 van linnaeus, en den diermensch, tusschen wien en de overige dieren 

 de menschgelijkende (anthropomorphe) apen den overgang uitmaken. 



Maar juist daarom bezit het vraagstuk aangaande de perfectibiliteit 

 der lagere menschenrassen ook een maatschappelijk praktisch belang. 

 Immers, indien het blijkt, dat inderdaad eenige menschenstammen den 

 aanleg tot perfectibiliteit missen en als zoodanig voor eene wezenlijk 

 van ons verschillende , lagere soort van wezens moeten worden ge- 

 houden, dan ligt de volgende redenering tamelijk voor de hand. 

 »Noch godsdienst, noch zedekunde verbieden ons om tot ons voordeel 

 en gemak gebruik te maken van de dieren , die het land en het water 

 bewonen. De mensch mag ze, ook tegen hun wil, tot zijne dienaren 

 maken; dit doen zelfs zij, die uit godsdienstig beginsel het dooden 

 van dieren en het eten van hun vleesch afkeuren. De meest naauw- 

 gezette zedekundigen van alle tijden en volken hebben in dit opzigt 

 alleen aangedrongen op menschelijkheid, dat is, op het vermijden van 

 alle onnoodige wreedheid. Men mag een dier tot zijn onvoorwaardelijk 

 gehoorzamen dienaar maken , — men mag het voor zich doen arbei- 

 den, — men mag het naar het gevoelen van de overgroote meerder- 

 heid dooden , — maar het is verboden het te plagen of te martelen. 

 Wel nu, wij hebben hier te doen niet, zoo men wil, met dieren, 

 maar toch met lagere wezens dan wij zelve, die onze broeders en 

 onze naasten niet zijn. Kan men nu volhouden, dat de verpligtingen, 

 die den eenen mensch verbinden jegens den anderen, en die, wel be- 

 schouwd, berusten op de erkenning van het gelijk menschelijke in 

 alle menschen, op het waarderen van den mensch in den mensch, in 

 hare geheele uitgestrektheid ook voor ons verbindend zijn, waar er 

 spraak is van onze verhouding tot die lagere wezens ? Immers neen ! 

 Wij willen gaarne erkennen, dat wij verpligt zijn ons mer.schelijk 



21* 



