360 OVER VERSTEENINGEN. 



vischschub, een brok koraal, het netwerk van een boomblad of de 

 houtachtige vezels van een boomstam. De structuur, het weefsel van 

 het bewerktuigde voorwerp blijft altijd min of meer bewaard en vormt 

 den grondslag of de basis van de versteenende oplossing , die er indringt 

 en er doordringt en haar vervangt, deeltje voor deeltje, zonder de 

 schikking te verstoren van de deeltjes, die haren kenmerkenden vorm 

 bepalen. Het is die vorm of dat uiterlijke karakter, dat den natuur- 

 kundige in staat stelt om versteende wezens te vergelijken en te 

 rangschikken met de hedendaags levende planten en dieren, en het 

 is die innerlijke schikking van cellen en vezels , die door het ver- 

 grootglas wordt aangetoond en hem in staat stelt beenderen te onder- 

 scheiden van schelpen, vogelbeenderen van zoogdierbeenderen, het 

 weefsel van varens van dat van tweezaadlobbige planten enz. 



In al die verschillende gevallen heeft het voorwerp zijne normale 

 gedaante behouden , doch er zijn ook wijzen van fossilisatie , die het 

 oorspronkelijke uitzigt van het voorwerp wijzigen en veranderen en 

 het soms onkenbaar maken. Somtijds dringt de min of meer vloei- 

 bare stof, waarin een hol ligchaam, bij voorbeeld eene schelp of een 

 zeeklit ligt, in de holte en vult die geheel op. Na het vastworden 

 dier stof kan het gebeuren, dat het voorwerp zelf vernietigd wordt, 

 er blijft dan niets over om aan te toonen, dat het eenmaal bestaan 

 heeft, als de vaste klonter, die in zijn binnenste is gevormd en die 

 op zijne oppervlakte de inwendige vormen van de schelp vertoont. 

 Zulke ligchamen heet men kernen, moules. Als de schelp zeer dun is, 

 verschilt de vorm van de kern gewoonlijk weinig van dien der schelp 

 zelve, maar als hij dik is, wordt het verschil des te grooter en bij 

 de determinatie wordt het niet zelden zeer moeijelijk geen fouten 

 te begaan. Men kan zich van die verschillen het best overtuigen 

 door eene hedendaagsche schelp met was te vullen en die vervolgens 

 in een zuur op te lossen : de overblijvende klomp was is een echte kern. 



Het kan ook gebeuren , dat het fossiel verloren gegaan is na het 

 vastworden van de aardlaag, en dat men geen andere blijken vindt , 

 dat het eenmaal bestaan heeft, dan door het gedeelte van het gesteente , 

 dat er onmiddellijk mede in aanraking geweest is en er den vorm van 

 heeft aangenomen. Zoo iets noemt men een afdruksel, empreinie: 



