362 OVER VERSTEENINGEN. 



van de zee zooveel steenen in den vorm van schelpen ziet , dat 

 men daardoor overtuigd moet worden , dat de vlakten , waarin zij ge- 

 vonden worden, eenmaal door de zee overdekt waren geweest. Lyell 

 herinnert in zijne Principles of Geology de cosmogonische leer der 

 Egyptenaren , wier priesters met het bestaan van fossilen bekend 

 waren en aan periodieke overstroomingen der aarde geloofden. De 

 zelfde schrijver haalt eene oude Arabische overlevering aan, die stelde, 

 dat alle 36425 jaren de geheele dierlijke bevolking op de oppervlakte 

 der aarde vernieuwd werd door een paar dieren, mannetje en 

 wijfje van elke soort. Ook plato en fythagoras en vooral aristo- 

 teles , plinius en seneca kenden fossilen, en zelfs de verbeelding 

 van sommige poëten werd er door getroffen : ovidius spreekt in zijne 

 Metamorphosen , Lib. XV, v. 260, van zeeschelpen, die op de toppen 

 der bergen gevonden worden. 



Echter heeft geen natuurkundige van dat tijdvak zich ooit ernstig 

 met de studie der fossilen bezig gehouden, en tot in het laatst der 

 XV C eeuw der christelijke jaartelling ontmoet men slechts onbepaalde 

 en zeer onvolledige begrippen omtrent die voorwerpen. Maar des 

 niet te min is het opmerkelijk, dat niemand in die oude tijden er aan 

 twijfelde, of de vorming der fossilen stond in verband met verande- 

 ringen in de vormen van zee en land, of met veranderingen in de hoogte 

 van het water des oceaans op zekere plaatsen van de aardoppervlakte. 

 Veel later eerst ontstonden er wonderlijke dwaalbegrippen, die tegen 

 die zoo eenvoudige waarheid indruischten. 



In het begin der XVI" eeuw vooral trok het veelvuldig ontdekken 

 van fossilen de aandacht van sommige geleerden , die zich rekenschap 

 zochten te geven van de aanwezigheid van zeeschelpen op de bergen 

 ver van de zee. Dat feit scheen toen zoo moeijelijk te verklaren , 

 en de aanwezigheid dier ligchamen op die plaatsen werd als zoo 

 onbestaanbaar met de wetten der natuur beschouwd , dat het eerste 

 denkbeeld, dat zich opdeed , was, te ontkennen, dat die «gefigureerde 

 steenen", zoo als men ze toen noemde, werkelijk overblijfselen van 

 dieren waren, en men schreef hunne vorming toe aan spelingen der 

 natuur, lusus naturae. Zelfs wilden sommigen, dat slechts eene ver- 

 hitte verbeelding uit die gefigureerde steenen schelpen en beenderen 



