WETENSCHAPPELIJK I3IJBLAD. 37 



commissie te herhalen. De heer PASTEUR merkt aan , dat hij verwonderd is 

 over dit verzoek, en dat het gemakkelijk zou geweest zijn om langs den 

 kunstmatigen weg de temperatuur te verkrijgen , die de genoemde heeren voor 

 hunne proeven noodig meenen te hebben; wat hem zeken aangaat, bij is be- 

 reid in elk jaargetijde zijne proeven te herhalen.'' {{Compt. rendiis, Tom. 

 LVII1 , pag. 470). Wij zullen dus op het resultaat der bekende uitdaging nog 

 wat dienen te wachten. 



Terwijl ik de proef van dit Bijblad voor mij heb liggen, lees ik in de Comptes 

 rendits , pag. 619, eene latere mededeeling van de heeren p. , M. en J. , 

 inhoudende , dat zij zich van den 15 Junij aanst. voor de benoemde commissie 

 beschikbaar steHen, ten einde in de tegenwoordigheid van deze hunne proeven 

 te herhalen. D. L. 



Bastaard van een bok en een schaap. — Aan de Académie des Sciences is 

 voorgelegd eene photographische afbeelding van een bastaard van een bok en 

 een schaap met een berigt van den heer balsamo , secretaris van de Land- 

 bouw-maatschappij van Terra d' Otranto (Zuidelijk Italië) , aangaande den 

 ligchaamsbouw en de gewoonten van het dier. B. noemt Tragosoïs (Tpóyoc , 

 bok en olg, schaap) deze soort van bastaard, die reeds bij de oude schrijvers 

 vermeld wordt, maar die overigens zeer zeldzaam is (Compt. rendiis, Tom. 

 LVII , pag. 669). D. L. 



Geval van langlevendheid. — FLOURENS berigtte in de zitting van de Acade- 

 mie des Sciences van 21 Maart jl. het volgende. »De heer volpicelli deelt 

 mij uit Rome mede een zeer opmerkelijk voorbeeld van langlevendheid. Het 

 is dat van eene vrouw, gestorven op den leeftijd van 122 jaren. Voorbeelden 

 van menschen , die den ouderdom van 100 en zelfs 110 jaren bereikt hebben , 

 zijn niet zeldzaam; maar lieden van 122 jarigen ouderdom beginnen zeldzaam 

 te zijn. Zij zijn tevens voor de physiologie van veel belang. Waarom? 

 Omdat, voor zoover men niet ouder wordt dan 100 of 110 jaren, men binnen 

 de grenzen blijft van hetgeen ik den normalen levensduur (vie normale) noem, 

 en dat men, wanneer men den ouderdom van 122 jaren bereikt, geraakt 

 binnen de grenzen van hetgeen ik den uitersten levensduur (oie extreme) 

 noem. De grens nu van dezen uitersten levensduur is zeer moeijelijk te be- 

 palen , daar wij arm zijn aan feiten , waarop zulk eene bepaling zou moeten 

 berusten." (Compt. rendus , Tom. LV11I, pag. 521). 



D. L. 



Een nieuw zeedier. — De heer DE THORON , die vroeger aan de Académie des 



