66 ALBUM DER NATUUR. 



matique te Parijs de uitkomsten eenei* reeks van onderzoekingen medegedeeld 

 over de ademhaling van gewervelde dieren in beperkte hoeveelheden lucht. 

 Onder die uitkomsten zijn er, die onverwacht zijn. Als zoodanig noemen wij 

 hier inzonderheid het feit, dat Replilien (hagedissen en kikvorschen) reeds 

 sterven in eene lucht , door de ademhaling bezwangerd met eene hoeveelheid 

 koolzuur, waarin zoogdieren en zelfs vogels nog leven kunnen. Dit is geheel 

 in tegenstelling met hetgeen men tot dusverre heeft aangenomen , en waarop 

 de palaeontologen de stelling gebouwd hebben, dat gedurende het steenkolen- 

 tijdperk de lucht slechts voor de ademhaling van koudbloedige en niet van 

 warmbloedige gewervelde dieren geschikt was. Overigens heeft ook bert 

 gevonden, wat trouwens reeds lang bekend was, dal de vatbaarheid der 

 Reptilien om in eene beperkte luchtruimte te ademen zeer afhankelijk is van 

 de temperatuur, derhalve van den tijd van het jaar, waarin de proeven ge- 

 nomen worden. (I" Institut , 1864, p. 213). Hg. 



Huidademhaling der kikvorschen in luchthoudend water. — Dezelfde heeft de 

 reeds voor meer dan dertig jaren door W. edvvards genomen proeven her- 

 haald, waaruit blijkt, dat bij den kikvorsch de huid als water-ademhalingsorgaan, 

 derhalve als kieuw werkt. Alleenlijk heeft hij er het bewijs van geleverd 

 door de bepaling van het zuurstof-gehalte in het water vóór en na de proef. 

 Hij bevond namelijk, dat in water, hetwelk lucht bevatte met 26 proc. zuur- 

 stof, bijna geen spoor van laatstgenoemd gas meer aanwezig was, nadat een 

 kikvorsch daarin tot aan zijnen dood was ondergedompeld geweest. (Ibid. , 

 p. 215). HG. 



Werking van het zenuwstelsel op de ademhaling der insekten. — Voor een i ge 

 jaren besloot faivre uit zijne onderzoekingen op Dytiscus, dat, even als bij 

 de in de lucht ademhalende gewervelde dieren in het verlengde ruggemerg, 

 zoo ook bij de insekten in het ganglion van den rnetathorax het middelpunt 

 van zenuwwerking voor de ademhalingsbewegingen bestond. Uit onderzoekin- 

 gen, nieuwlings in het werk gesteld door E. BAUDELOT en namens hem mede- 

 gedeeld in de zitting der Fransche akademie van 20 Junij j.1. , schijnt te volgen, 

 dat dit besluit onjuist was, hoofdzakelijk ten gevolge van de mindere geschikt- 

 heid van Dytiscus voor zulk onderzoek. Baudelot koos voor zijne proeven de 

 larven van Libelluliden; later herhaalde hij deze ook op dezelfde insekten in 

 den volkomen toestand. Zijne methode van experimenteren was zeer eenvou- 

 dig : hij onderbond het ligchaam achter de plaats, waar het ganglion gelegen 

 was , waarvan hij den invloed wenschte te constateren , en sneed dan het 

 vóór de onderbinding gelegen gedeelte des ligchaams af'. Aldus verwijderde 



