74 ALBUM DER NATUUR. 



Ontleding van salammoniak-damp in zijne bestanddeelen bij hooge temperatuur. — 

 Dit uit een theoretisch oogpunt inzonderheid gewigtig feit, dat door pebal, 

 door WANKLUN en robinson uit diffusieproeven was afgeleid (zie Wet. Bijbl , 

 1862, bl. 82), was door devtlle, naar hij meende, weerlegd geworden, daar 

 hij bij vermenging van chloorwaterstofgas en ammoniak in ecne door kwikzil- 

 verdamp op eene onveranderlijke temperatuur van 350° C. gevonden ruimte die 

 temperatuur tot 39-4°, 5' stijgen zag. K. Than merkt op , dat het besluit van 

 DEVILLE alleen dan juist zoude zijn, wanneer de gassen zelve , vóór de vermen- 

 ging, tot 350° verwarmd waren. Hij heeft zulks bij eene door hem in het 

 werk gestelde proef gedaan en bevonden, dat er bij vermenging der verhitte 

 gassen geene merkbare volume-vergrooting en derhalve ook geene tempcra- 

 tuurverhooging ontstond. Hij besluit daaruit, dat dit een bewijs is voor de 

 meer en meer algemeen geldig blijkende stelling: dal de ruimte, welke eene 

 aan het moleculair-gewigt beantwoordende hoeveelheid der verschillende ligchamen 

 in damptoestand vult, bij alle chemisch homogene dampen gelijk is. {Ann. d. 

 Chem. u. Pharm. , CXXXI, H. 2, p. 129). Hg. 



Vroegere verbinding van Noord-Oostelijk Azië met Noord-Amerika, — Onder de 

 algemeene resultaten, waartoe de expeditie, afgezonden door het Keizerlijk- 

 Hussisch geographisch genootschap tot onderzoek van oostelijk Siberië , is ge- 

 raakt, behoort: dat de tertiaire flora, de flora van het steenkolenlijdperk en 

 de fossile zeeschelpen in Russisch Amerika , op Kamschatka en Sachalin iden- 

 tisch zijn. De identische tertiaire vormingen begrenzen de beide tegen elkander 

 over liggende kusten , den geheelen noordelijken oever van den Stillen Oceaan 

 van het Vancouver-eiland tot aan Corea , en bewijzen , dat de beide vastelanden 

 van Amerika en Azië gedurende het tertiaire tijdperk in het noorden verbon- 

 den waren , zooals men dit trouwens reeds vroeger vermoed had. Daarentegen 

 bieden de tegenwoordige flora's van de oostkust van Azië en van de oostkust 

 van Amerika eene treffende overeenkomst aan , terwijl de eerste en die van de 

 Amerikaansche westkust geheel verschillend zijn. Dit duidt aan , dat de flora 

 van dit gedeelte in het tegenwoordige tijdperk groote verandering ondergaan 

 heeft, vermoedelijk ten gevolge eener verandering van het klimaat , dat derhalve 

 in de tertiaire periode voor beide tegen elkander over liggende kusten gelijk 

 moet zijn geweest. 



Boven op de plantenoverblijfselen uit laatstgenoemd tijdperk vindt men zee- 

 schelpen, die ten deele tot soorten belmoren, welke thans nog in de naburige 

 zee leven. Men kan daaruit besluiten , dat op eene langzame daling van het 

 vasteland tusschen Azië en Amerika later weder eene rijzing gevolgd is. 



(Petermann'S Geogr. Mittheil , 1864, p. 227). Hg. 



