WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 87 



haast die werking, kwik-sublimaat en alcohol houden haar tegen voor een 

 onbepaalden tijd. 



De ontkleuring is het gevolg van eene onttrekking van zuurstof. Meunier 

 bewees dit, eerstens door aan te loonen, dat al wat zulk eene onttrekking 

 voortbrengen of bespoedigen kan , ook de ontkleuring verhaast. Giet men b. v. 

 in eene naauwe buis eenig orscille-aflreksel met een druppel zwavelzuur en 

 eenig zink , dan bewerken de van dit laatste opstijgende kleine belletjes water- 

 stof de ontkleuring in 5 minuten. Ten tweede herneemt het op deze of andere 

 wijze ontkleurde vocht zijne violette of roode kleur weder in een oogenblik 

 tijds als het met dampkringlucht, dus met zuurstof geschud wordt, en in 

 langeren tijd als het slechts aan de oppervlakte daarmede in aanruking is. 



Wat kan de oorzaak dier desoxydatie zijn? Meünier gelooft die aan micro- 

 phyten te mogen wijten, welke in het vocht zouden ontstaan. In vele gevallen 

 heeft hij die daarin kunnen waarnemen, en bovendien wordt deze verklaring 

 ondersteund door het feit, dat bederfwerende zelfstandigheden , als alcohol en 

 kwiksublimaat , de ontkleuring tegenhouden. 



Buiten Frankrijk is dit verschijnsel lang bekend geweest. Mohr b. v. heeft 

 het van lakmoestincluur reeds vroeger leeren kennen. Het blijft echter steeds 

 belangrijk en MEUNIERS proef met waterstof is eene zeer geschikte demonstratie- 

 proefneming. Ln. 



Kristalvormende kracht. — Force cristallogênique noemt KUHLMANN de aan- 

 trekking der deelen van zulke ligchamen, die kristallen vormen. Hij bespreekt 

 deze in eene verhandeling, waarvan hij in dezelfde zitting der Académie des 

 Sciences een uittreksel heeft voorgelezen. Zelfs dit is nog te lang om hier 

 te kunnen worden medegedeeld , slechts enkele daarin vermelde bijzonderheden 

 kunnen hier plaats vinden. 



Kn. komt daarin terug op het verschijnsel, dat door hem reeds vermeld was 

 in eene verhandeling, die hij in 1857 der academie had aangeboden: op den 

 overgang van vaste metaalmassa's uit den vezeJachtigen in den kristallijnen 

 toestand. Hij geeft toe, dat de eene ijzersoort daaraan veel meer onderhevig 

 is dan de andere en dat velerlei omstandigheden die verandering vertragen 

 kunnen, maar meent toch dat alle ijzermassa's, die aan aanhoudende trillingen 

 en temperatuur-veranderingen onderworpen zijn , ten laatste zulk eene veran- 

 dering moeten ondergaan. Als een voorbeeld voert hij aan, hoe plaatijzer 

 van uitstekende kwaliteit tot een stoomketel gebezigd , na twintig jaren achter- 

 een aan de trillingen te zijn onderworpen geweest, die het gevolg zijn van 

 het koken des waters daarin , alle buigbaarheid verloren had en door één 

 hamerslag aan stukken kon worden geslagen ; zelfs de klinkbouten waren bros 



