94 ALBUM DEK NATUUR. 



Overbrenging van Oïdium Tuckeri op den mensen. — Men heeft beweerd , dat 

 de wijngaardeniers gedurende den snoeilijd vaak door hevige, soms doodelijke 

 toevallen werden aangedaan ten gevolge der inoculatie van de cryptogamische 

 plant , die men op de zieke wijnstokken aantreft. De heeren letellier en 

 SPÉneux van Saint-Leu-ïaverny (Seine-et-Oise) ontkennen dit. De invoering 

 van Oïdium in de maag van konijnen schaadt dezen niet ; zij zelve hadden ge- 

 durende de vijftien jaren , sedert welke de Oïdium verschenen is , niets derge- 

 lijks opgemerkt op de duizenden, die zij konden waarnemen; de ziekelijke 

 aandoeningen moesten bovendien, zoo zij bestonden, niet in den snoeitijd, 

 maar in den wijnoogst voorkomen , wanneer het cryptogaam in zijne volle ont- 

 wikkeling is; — bovendien hebben zij de inoculatie op anderen en op zich 

 zelven in het werk gesteld, zonder eenig nadeelig gevolg. (Compt. rend. , Tom. 

 L1X, pag. 621.) — Later heeft de heer ancelon van Dieuze aangetoond, dat 

 de ziekte van den wijngaard niet kon overgedragen worden op den mensch 

 door de inenting van Oïdium. Dit toch speelt bij die ziekte geene andere rol 

 dan andere cryplogamen, die zich op allerlei tot ontbinding overgaande orga- 

 nische stoffen ontwikkelen; de Oïdium is bloot een gevolg van de ziekte des 

 wijnstoks. De eigenlijke oorzaak van de necrose der plant is niet het 

 Oïdium , maar een acarus , zeer veel gelijkende op de menschelijke schurftmyt 

 en die zich aan den onderkant der bladen in het weefsel van microscopische 

 draden tusschen de nervuren bevindt. Wilde men dus nog beproeven de ziekte 

 in te enten , dan zou men het met dit dier moeten doen, (lbid. pag. 703.) 



D. L. 



Over de inrigting van openbare musea van natuurlijke historie. — In de 

 jongste vergadering van de British Association , in September 1864, heeft 

 J. E. GRAY , als voorzitter van de zoölogische sectie , de eerste bijeen- 

 komst geopend met eene toespraak , waarin hij over de inrigting der openbare 

 kabinetten van natuurlijke historie zijne gedachten heeft medegedeeld. De 

 korte inhoud zijner beschouwingen, die wel behartiging verdienen, kan uit 

 de volgende aanhalingen blijken. 



Tweeërlei kan het doel zijn , waarmede een zoölogisch Museum is opgerigt. 

 Het kan in de eerste plaats zijn om kennis te bevorderen bij het algemeen en 

 om tot eene leerrijke uitspanning te verstrekken voor den beschouwer, en in 

 de tweede plaats kan zulk een museum dienen om aan den wetenschappelij- 

 ken onderzoeker alle mogelijke gelegenheid te verschaffen om de voorwerpen , 

 die het bevat, te bestuderen. Met den wensch, om beide deze doeleinden 

 gezamenlijk te bereiken , die in den aard geheel van elkander verschillen , is 

 het eerste doel echter dikwerf voor een groot deel opgeofferd geworden aan 



