SCHETS VAN DE ONTWIKKELING DEK TELEGEAEIE, 11 



Steinheil vervaardigde in 1837 te Munchen een nog beteren telegraaf, 

 die geschikt was om op gi-oote schaal te worden gebruikt. 



Tot heden toe hadden de meeste telegTafen nog een groot aantal 

 geleiddraden noodig tusschen iedere twee stations. Keeds was door nieuwere 

 uitvindingen dit aantal tot . op 2 verminderd. Men seinde b.v. door den 

 eenen draad naar het verwijderde station , en de stroom kwam door den 

 anderen terug. Steinheil ontdekte echter , dat men den tweeden draad 

 kon weglaten, mits men den stroom op het verwijderde station in de 

 aarde afleidde, en de batterij op het kantoor met hare \Tije pool ook 

 aan de aarde door een geleiddraad verbond. 



De telegi-afen uit die dagen, en de vele, die er na dien tijd, uit- 

 gevonden zijn, zijn -zoo uiteenloopend van im-igting en zoo groot in 

 aantal, dat wij er liever geen de voorkeur schenken ter beschrijving, 

 maar ons slechts zullen bepalen tot het aanduiden van enkele hoofd- 

 trekken in hunne zamenstelling. 



Bij sommigen ligt de proef van oeested ten grondslag. In den 

 telegraaftoestcl zijn twee magneetnaalden opgehangen, bewegelijk om 

 eene as, die door haar middelpunt loopt. Om iedere naald loopt een 

 geleiddraad. Laat men nu den stroom in zekere rigting door een dier 

 geleiddi-aden gaan , dan wijkt de naald in eene bepaalde rigting af. Keert 

 men de rigting van den stroom om, dan wijkt de naald ook naar de 

 andere zijde af. Men heeft nu een alfabet ingerigt als volgt: wijkt 

 de regtsche naald naar de regterzijde ééns af, dan is dit een a. ,Yoor 

 de linker naald een l ; twee afwijkingen van de regtsche naar de reg- 

 terzijde, en gelijktijdig een van de linksche naar de linkerzijde bedui- 

 den b.v. een m , enz. 



Bij een anderen telegraaf is een elcktromagneet : zoodra deze mag- 

 netisch wordt, trekt hij een stuk week ijzer aan, dat daardoor een 

 hefboom opligt ; een getand rad , in den toestel geplaatst , springt daar- 

 door één tand verder. Wordt de ijzeren hoef weder magnetisch, dan 

 spring-t het rad wéér een tand verder. Aan de eene zijde zijn op dit 

 rad , even als op een wijzerplaat , de letters en leesteekens geschilderd. 

 Yan deze letters is er slechts één door eene opening in de kast van den 

 toestel van buiten zigtbaar; de tclegrafist weet altijd, welke letter er 

 voor die opening staat. Hij doet nu door cenige achtereenvolgende 

 stroomen het rad eenige tanden verspringen, tot er een begeerde letter 

 voor staat; dan brengt hij er de tweede voor en gaat zoo voort. 



