24 . SCHETS VAN DE ONTWIKKELIXG DER XELEGKAFIE. 



wordt, daar elke scheur, hoe gering ook, in de gntta-percha of het 

 touwwerk ontstaan, het begin is van een lek in de isolering en dus 

 de bruikbaarheid van den kabel vermindert of doet ophouden. Het is 

 verder wenschelijk, dat de kabel niet te zwaar zij, zoowel ten einde 

 onuoodigc kosten te vermijden, als om hem gemakkelijk te kunnen 

 vervoeren. Ook daarom moeten de afmetingen zoo gering mogelijk ge- 

 nomen worden. "Wanneer de kabel van het schip wordt neergelaten, 

 hang-t hij niet loodregt naar beneden, maar met een lange bogt, die 

 bij zeer diepe zeeën soms 2 of meer mijlen lang kan zijn. Hoe zwaarder 

 de kabel, hoe korter deze bogt is. Het gewigt van dit gedeelte, van het 

 schip af tot daar waar de kabel op den bodem der zee rust , wordt 

 voor een deel gedragen door het zeewater en overigens door den rem- 

 toestel op het schip , die den kabel in zijne vaart tegenhoudt. Hierbij 

 komt nog, dat stroomingen in zee dit hangende deel des kabels een 

 heel eind zijwaarts kunnen meeslepen. De taaiheid van den kabel 

 moet hiertegen bestand zijn , en dit wordt vooral gevonden door de 

 ijzeren buitenbekleeding uit zeer deugdzame ijzerdraden te maken, die 

 elk op zich zelf eene groote sterkte bezitten. Het beste zal wel zi^nvele, 

 dunne, maar deugdzame draden daarvoor te kiezen. Het spreekt van 

 zelf, dat de wijze, waarop deze te zamengedraaid worden , op de sterkte 

 en buigzaamheid des kabels van grooten invloed is. 



Wanneer de kabel op den bodem der zee rust , is hij nog volstrekt 

 niet veilig voor allerlei gevaren. Vooreerst het bederf door het zee- 

 water en de scheikundige werking van daarin voorkomende stoffen. 

 Men is gewoon voor de buitenbekleeding zoogenoemd gegalvaniseerd 

 ijzer aan te wenden, als zijnde beter tegen roest bestand. Het is ge- 

 bleken aan kabels, die opgevischt zijn, nadat zij eenige jaren in zee 

 gelegen hadden, dat het ijzer op vele plaatsen verteerd was door de 

 werking des waters. Men zal mogelijk nimmer een middel kunnen 

 uitvinden , dat de kabels hiervoor vrijwaart. 



Maar nog andere gevaren bedreigen den kabel op den bodem der zee. 

 Op vele plaatsen , waar de bodem klipachtig is , en waar sterke 

 stroomingen in het zeewater voorkomen , wordt de kabel door de laatste 

 heen en weer geschuurd langs de scherpe kanten en punten der klip- 

 pen. Eene breuk moet hierop onvermijdelijk volgen. Daarbij komt nog 

 het gevaar van door scheepsankers of door vischwerktuigen beschadigd 

 te worden. Deze gevaren dreigen het meest in de nabijheid der kusten 



