32 LEEUWEEIKKENJAGT IN FRANKEIJK. 



noodzakelijk , en wat is het , dat het welslagen der jagt daarvan af- 

 hankelijk maakt ? Alvorens die vragen te beantwoorden , willen wij 

 eerst de reden bespreken , die de leeuwerikken beweegt den spiegel 

 te naderen. 



Men heeft beweerd , dat zij zulks doen om er zich in te spiegelen. 

 Dit is echter zeker niet zoo , want dan zouden zij niet juist het oogen- 

 blik kiezen , waarop de spiegel ronddraait en zij er onmogelijk hun 

 beeld in zien kunnen. Dan zouden zij den spiegel naderen , wanneer 

 deze in rust is , hetgeen zij bijna nooit doen. Ja , zij zouden bij eenen 

 spiegel , die uit een enkel stuk bestond , in het geheel niet komen , 

 en toch zoude deze veel beter geschikt zijn om te voldoen aan die ver- 

 onderstelde zucht om hun beeld weerkaatst te zien , terwijl men boven- 

 dien niet kan inzien , waarom zij die zucht juist in het najaar , terwijl 

 het ^rriest , zouden ontwaren. "Waarom niet evenzeer in de lente en in 

 den zomer? Er moet dus eene andere reden zijn. Zoeken wij deze! 



De leeuwerik , door de koude verjaagd , begeeft zich naar een warmer 

 land : de schittering der kleine spiegeltjes doet hem denken , dat deze 

 even zoo vele in de zon schitterende dauwdruppels zijn ; die heldere 

 dauw herinnert hem de zoele lentemorgens ; hij heeft het koud en 

 gelooft, dat het warm is waar zoo vele diamanten vonkelen ; hij denkt, 

 dat deze aan even zoo vele groene grashalmen zijn opgehangen ; hij 

 hoopt eindelijk na eenen langen vermoeijenden togt o]d dit kleine plekje 

 gronds rust , warmte en een goed maal te vinden. Hij haast zich om 

 het te bereiken en valt getroffen door het lood van den jager neder. 



Wanneer de lucht bewolkt is, schitteren de spiegeltjes niet; er is 

 dan ook geen zinsbedrog , geene bedriegelijke gevolgtrekking of rede- 

 nering voor den kleinen vogel mogelijk. 



Wordt het weder plotselijk zachter , door dat een zuidewind volgt 

 op de koelte , die des morgens heerschte , dan is het overal warm en 

 de leeuwerikken hebben geen reden om den spiegel des jagers te nade- 

 ren. Zij naderen dan ook werkelijk niet ; men ziet hen klapwiekende 

 in de lucht zweven , maar op eenen voorzigtigen afstand. 



Eindelijk wanneer de wind , ofschoon koud blijvende , een weinig te 

 hard waait, dan zal de jagt evenzeer slecht zijn. Eensdeels hebben 

 de leeuwerikken , voortgesleurd door den luchtstroom , te veel moeite 

 om zich naar den spiegel te begeven , en anderdeels , daar er nimmer 

 dauw is bij sterk bewogen lucht, kunnen de leeuwerikken, die deze 

 bijzonderheid kennen (en waarom zouden zij haar niet kennen?), niet 

 meer de gevolg-trekking maken , waarvan wij boven spraken en die voor 

 hen zoo noodlottig is. {Les Mbndes , Y , p. 434). 



