DE PLANTENGEOEI 



IN KET 

 DOOE, 



F. A. HAETSEN. 



Is de lente ten allen tijde het troetelkind van de dichters geweest, 

 de herfst ondervindt hunnerzijds eene stiefvaderlij ke bejegening , die hij 

 geenszins verdient. Ja , misschien zou men met regt kunnen heweren , 

 dat laatstgenoemd jaargetijde, in onze noordelijke gewesten althans, 

 zijne aanvallige maar wispelturige zuster in poëtische schoonheden nu 

 en dan wezenlijk overtreft. Dit is zeker , voor den dichterlijk gestem- 

 den natuuronderzoeker is er geen tijdperk , dat een magtiger indruk 

 maakt op zijne verbeelding, geen dat hem meer ingewikkelde verbor- 

 genheden te ontsluijeren geeft dan dat, wanneer de natuur, het vele 

 groeijen en bloeijen moede , zich tot den winterslaap voorbereidt , in 

 het vast vertrouwen niet te vergeefs te hebben gezaaid en voedsel 

 vergaderd voor een blij ontwaken. — Wij zijn in het begin van Oc- 

 tober. Oproerige regens en windvlagen hebben — we nemen de vrijheid 

 ons figuurlijk uit te drukken — den zomer zijn koningschap willen 

 betwisten. De weilanden hebben zij met een frisch groen gekleurd — 

 laatste stuiptrekking van wegstervend leven — in de bosschen hebben 

 zij den bodem bestrooid met een tapijt van geelroode bladeren en bruine 

 nootjes van velerlei vorm. Maar zóó gemakkelijk laat een vorst zich 

 van zijn troon niet verdrijven. De zomer , hoezeer ook tijdelijk onder- 

 drukt, wil nog maar niet toegeven, dat zijne heerschappij op zulk eene 

 wijze zou moeten eindigen. Neen , niet verjaagd wil hij worden , vrij- 

 1865. 3 



