34 DE PLANTENGROEI IX HET ZUIDEN TAN FRANKETJK. 



willig zal hij afstand doen, zoodra hij begrepen zal hebben, dat de tijd 

 daartoe regtens is gekomen. JS'og éénmaal grijpt hij naai- zijn scepter, 

 nog éénmaal spant hij al zijne krachten in om een reeds halfverloren 

 rijk te behouden. Hij doet het niet te vergeefs , en , gelijk in de lente 

 de vlug-tende winter zich nog menigmaal omkeert om door hagel- en 

 sneeuwbnijen tegen zijne uitbanning te protesteren, zoo schenkt ons nu 

 de zomer tot afscheid de schoonste dagen van zijn gansch koningschap. 



"Welk een genot — want we willen nu eens zwijgen van al de sociale 

 en gastronomische genoegens , waarmede het najaar ons overlaadt — welk 

 een genot schenkt ons nu eene wandeling in den ^Toegen morgen! De 

 fiissche lucht vervult ons met eene zeldzame mate van veerkracht en 

 levenslust, die ons te beter in staat stelt het schouwspel om ons heen 

 te genieten. Eene zachte koelte wuift ons een eigenaardigen , zwak 

 aromatischen geur te gemoet. En welk eene pracht ontvou^vt er zich 

 voor onze oogen! Grashalmen en heidetakjes zijn met elkaar verbonden 

 door boogvormige spindraden , die onder den vereenigden invloed van 

 dauw en zonlicht als herschapen zijn in even zoovele snoeren van fon- 

 kelende robijnen en smaragden. 



De nederige heide staat nog in vollen bloei. Maar ook hier en daar 

 wiegelt zich nog een enkel klokje of een goudgeel korfje op een 

 half\'erdorden stengel. Boomen en struiken prijken met een bont loof, 

 waardoor nu en dan de gezwollen vruchten heengluren. De zwevende 

 herfstdraden in het luchtruim , de spookachtige paddestoelen, die , oneindig 

 verscheiden in vorm en in kleur, tusschen de doode bladen uit den 

 natten grond opschieten, zie, dit alles geeft aan de natuur iets ge- 

 heimzinnigs , iets sprookjesachtigs , hetwelk de lente ons , ondanks al 

 hare lieftalligheid, niet vermag te bieden. Men heeft den herfst wel 

 eens een sterven genoemd. Het is een sterven , zoo men wil , dat we 

 nu aanschouwen , evenwel geen pijnlijk scheiden van door zelfzucht bij- 

 eengegaarde schatten , geen angstig worstelen tegen eene gevreesde magt. 

 Het sterfbed van den grijsaard zien wij vóór ons, van den giijsaard, 

 die met een vriendelijken glimlach afstand doet van een welbesteed leven 

 en ons met grootsche kalmte influistert: „tot weerziens." N'een , wie 

 ook de dartele lente prijzen moge , ik voor mij geef de voorkeur aan 

 den emstigen , maar degelijken herfst. 



Maar hoor ! daar piept het in het hout uit honderd kelen , daar ont- 

 staat een zacht gegons boven ons hoofd. Het wordt al sterker en 



