DE PLANTENGBOEI IN HET ZUIDEN VAN FEANKRIJK. 35 



sterker .... nu gonst het onmiddellijk in onze nabijheid .... daar 

 neemt het weer af en sterft het langzaam weg. Het is eene ylugt 

 vinken , die , als door een onbegrijpelijk , we zouden bijna zeggen „boven- 

 natuurlijk" instinct gedi'even , de juiste rigting inslaat om de streken 

 te verlaten , welke die dieren gedurende den zomer zoo vriendelijk hebben 

 gehuisvest en gevoed, maar welke zij zich nu haasten moeten te ver- 

 wisselen tegen een zoel verblijf. 



Hoe snel vliegen zij voort. Ongetwijfeld zijn ze fier op hunne krach- 

 tige slagpennen. Zouden zij ook met medelijden neerzien op ons , mis- 

 deelde menschen , die niet dan ten koste van groote uitgaven himne reis 

 kunnen medemaken, en die hiertoe dan nog de hulp moeten inroepen 

 van lompe ijzeren gevaarten , gevaarten , die onder groot gesteun en 

 gekraak vergeefs zich inspannen om de snelheid van de gevederde lucht- 

 reizigers maar eenigzins nabij te komen ? 



Arme trekvogels! Alsof het belangrijk contingent , dat ge op uw zwerf- 

 togten aan onze netten en strikken moet afstaan, niet voldoende was 

 om u op wreedaardige wijze te overtuigen, dat wij „misdeelde menschen" 

 toch verreweg uwe meerderen zijn. Daarenboven, zij het ook minder 

 gemakkelijk en snel, wij volgen uw voorbeeld. 



Omstreeks denzelfden tijd , wanneer gij voor het laatst in het jaar uwe 

 toonen laat weerklinken door de gedunde bosschen, kunt ge zien, 

 hoe velen onzer, vindingrijke zonen van het noorden, zich gereed ma- 

 ken om , gedragen door de vleugelen van ons vernuft , met u heen te 

 trekken naar het veelgeprezen „Land wo die Zitronen blühn." 



Van hen nu , die , hetzij gedreven door de harde roede van ligchaams- 

 lijden , hetzij meer \Tijwillig , zich ontrukken aan de bekoorlijkheden van 

 den herfst om de — zeer betrekkelijke — voordeden van een warm kli- 

 maat te ondervinden , is er wel naauwelijks iemand zoozeer verstokt , 

 dat hij niet, terwijl de locomotief „snuivend en gillend" met hem door 

 beemden en velden ijlt, nu en dan het boek, dat hij in de hand houdt , 

 laat zinken , het gesprek , dat hij heeft aangeknoopt , afbreekt of uit de 

 mijmering ontwaakt , waarin hij is verzonken , om een blik te gunnen 

 aan het landschap , dat hij doorrent. Bij hem althans , die voor de eerste 

 maal het zuiden van Europa bezoekt , zou het een onnatuurlijk verschijnsel 



3* 



