38 DE PL.4JfTENGR0EI IN HET ZUIDEN VAN FEA.NKEIJK. 



wij bij onze aankomst te Lyon reeds drie vierde afgelegd van den 

 afstand, dien wij in meridionale rigting te doorloopen hebben. Maar 

 ook dit zegt, met betrekking tot den spoed van den overgang, nog 

 niet genoeg. Een gemimen tijd nog , nadat wij Lyon hebben verlaten , 

 stoomen wij door eene landstreek, die ons weinig bijzonders te zien 

 geeft , behalve , dat de witte moerbezieboom {Mbrus alha) — deze wordt 

 hier ten behoeve van de zijdeteelt in overvloed gekweekt — schier alle 

 andere boomen schijnt te hebben verdrongen. Deze boom overigens 

 heeft iets zeer eigenaardigs. Een dikke , witachtige stam , die zich op 

 de hoogte van omstreeks 6 — 10 voet eensklaps verdeelt in eene breede 

 pluim van snel opstijgende roeden, waaraan groote, hartvormige, don- 

 kergroene bladeren aan lange stelen in drie of vier rijen zeer regel- 

 matig zijn bevestigd , ziehier het beeld van dezen boom , die in ons 

 vaderland door eenige lage heggen achter Utrecht , het overblijfsel eener 

 vi'oegere aanplanting op grooter schaal , op treurige wijze wordt vertegen- 

 woordigd. Eindelijk na eenige uren stoomens en het doorsnijden van 

 vele bergen in de nabijheid van Avignon bemerken wij ook den vijgen- 

 boom {Ficus carica). In gedaante komt hij eenigzins overeen met den 

 witten moerbeiboom , maar valt er toch niet moeijelijk van te onder- 

 scheiden door den vorm en de grootte van zijne bladeren. Maar wat 

 is dat? tusschen de "sijgen en moerbezieboomen vertoont zich hier en 

 daar een knoestige struik met langwerpige bladeren, die wegens de 

 onbewegelijkheid en de eigenaardige kleur van zijn lover den indruk 

 maakt , alsof hij uit geschilderd blik was zamengesteld. Naarmate wij 

 vorderen, neemt hij al meer en meer in talrijkheid toe. Ook worden 

 zijne exemplaren al gaandeweg grooter. Maar zijne knoestige gedaante 

 en zijne dofPe zeegroene kleur verlaten hem niet. Sluiten wij voor deze 

 laatste de oogen , dan herinnert hij ons levendig aan de knotwilgen van 

 onze weilanden. Wij zijn de grens overgetrokken van de streek der 

 olijven , van de streek , waar het meeste loof hout des winters zijn 

 dosch niet meer afwerpt, maar het geheele jaar door met zijn onver- 

 welkbaar kleed het landschap — opsiert? neen, opsiert is het woord 

 niet. Want er is iets ongemeen doodsch en vervelends in die eeuwig- 

 groenende boomen met hunne stijve leerachtige bladeren , die een sterken 

 wind noodig hebben om in beweging te worden gebragt , en die in den 

 regel door eene stoflaag van vele maanden nog onfrisscher gemaakt en 

 te ver van elkaar verwijderd om ons door hunne schaduw te verkwik- 



