DE PLAXTENGBOEI IN HET ZUIDE:y VAÏf FRANKEIJK. 39 



ken, alle eigenschappen missen, die ons onze bosschen doen liefhebben 

 en opzoeken. 



Is dat nu waarlijk die klassieke olijf, is die graauwe , knobbelige 

 boom inderdaad de stille getuige yan Olijfberg en Gethsemané! Ja hij 

 is het , en wij zijn de eersten niet , die ons in hem hebben teleurgesteld 

 gezien. Maar zetten wij onze reis voort. Ook andere verschijnselen in 

 het plantenrijk verkondigen ons nu de nabijheid van warme streken. 



De wijnstokken — tot dusverr zagen we ze slechts langs de helling 

 van de rotsen — vertoonen zich nu ook in de vlakte en wel behangen 

 met dikke trossen. Dit vooral trekt onze aandacht : hier en daar langs 

 den weg en den kant van de drooge sloten bespeuren wij boschjes van 

 een reusachtig riet als ware het ons gewoon riet {Phragmites communis) 

 in het groot. Het is de plant, die ons hengelstokken levert (^Arundo donax). 

 Hier echter wordt zij nog niet hoog genoeg om tot het bewuste doel te 

 dienen; zij is nu juist in bloei en steekt hare breede pluim statig in 

 de hoogte. Weldra zijn wij Avignon voorbij , waar wij een blik hebben 

 geslagen op het kolossale voormalige pauselijk paleis , nu herschapen in 

 eene kazerne en ... , we bevinden ons in het eigenlijke zuiden. Maar 

 wij moeten nog gewag maken van eene groep planten, die eene hoogst 

 belangrijke rol speelt in het karakteriseren van het landschap en die 

 beter misschien dan eenige andere in staat is , ons den invloed van de 

 hemelsbrcedtc op de planten te toonen , ik bedoel het naaldhout , de 

 onverstoorbare Coniferae , „de dichtren van het woud." Heeft de gewone 

 den {Pinus süvestris) ons in de vlakte nog lang gevolgd , hebben wij lang 

 nog de toppen der bergen zich zien verliezen achter een digt schenn van 

 deftige pijlers {Pinus picea, Pinus ahies) , beide boomsoorten hebben ons 

 nu verlaten om plaats te maken voor droefgeestige cypressen en voor 

 eene groote den met korte , stompe kegels {Pinus mughus f) Weldi-a , 

 na eenige hoogten en tunnels , voegt zich hierbij eene kleinere dennesoort 

 van eene levendig groene kleur en met zeer groote kegels. Evenals de 

 olijf begint zij met dwergachtige exemplaren, die echter, naarmate wij 

 verder komen , al grooter en grooter worden. Hare tegenwoordigheid 

 verraadt ons de nabijheid van de zee. Voor sommigen onzer is zij eene 

 oude kennis , daar ze zich herinneren haar — de naam is Pinus mari- 

 tima {P. pinaster) — in onze duinen hier en daar ontmoet te hebben. 



Nog slechts eenige oogenblikkcn en wij houden stil te Marseille , de 

 beroemde havenstad. Nu , er is geen twijfel aan , bevinden we ons in 



