44 DE PLANTENGEOEI IN HET ZUIDEN VAN EBANKRIJK. 



De wilde jasmijn {Jasminum fruticans) , wel te ondersclieiden van den 

 zoogenoemden boeren-jasmijn {Phüadelphus coronarius), is ook onzen bloem- 

 kweekers , namelijk om zijne gele bloemen , wel bekend. Is bij al niet uit- 

 sluitend eigen aan bet zuiden , bij tiert hier tocb bijzonder welig en bloeit 

 er rijkelijk. De bladeren vallen in den winter af, maar de zwarte bessen 

 blijven nog een geruimen tijd aan de stengels hangen. Eene andere jas- 

 mijnsoort {Jasminum oriëntale) wordt hier ten behoeve van de parfumerie 

 veel gekweekt. Hare bloemen zijn niet geel, maar wit en uiterst wel- 

 riekend. 



De inheemsche olijf ( Olea europaea) groeit hier en daar op zeer dorre 

 plaatsen. Zoowel door hare gedaante als door hare kleine , van onderen 

 wit-viltachtige bladeren heeft zij niet weinig overeenkomst met onze 

 ananas-bes (^Hippophae rhamnoides). 



Aan de olijfboomen verwant is het geslacht PJiillyria. Zijne soorten 

 gelijken veel op onzen liguster , die trouwens , gelijk men weet , mede tot 

 de Oleaceae behoort. Ook de liguster is hier niet zeldzaam. Het ge- 

 slacht Daphne , dat ons den garoubast levert , telt hier verscheiden soorten. 

 De veelvuldigste van deze is wel de Daphne cneorum met witte bloempjes 

 en oranjekleurige bessen. Deze heester groeit in de dennebosschen tus- 

 schen phillyria's en cistussen. Zijn naam ontleent hij aan een gewas, 

 dat eveneens in deze streken voorkomt , nl. het Cneorum tricoccum. Dit 

 is een kleine struik met leerachtige bladeren, gele bloemen en eene 

 vrucht, die uit een drietal bessen is zamengesteld. De geheele plant 

 is doortrokken met een bestanddeel van eene zoodanige scherpte , dat het 

 niet alleen in staat is de schapen , zoo deze er van eten , te dooden , 

 maar bovendien den slakken, die er zich dik-wijls aan vergasten, zijne 

 vergiftige eigenschappen mede te deelen. Worden nu diezeKde slakken, 

 gelijk hier wel eens gebeurt , door menschen gegeten , dan kunnen zware 

 koUekpijnen , ja ernstige toevallen daarvan het gevolg zijn. Gelukkig 

 groeit het Cneorum op hooge steenachtige plaatsen , die door mensch en 

 vee niet dikwijls bezocht worden. 



Behalve uit Phillyria en Daphne bestaat de plantendosch van de rot- 

 sen , en wel voor een belangTijk gedeelte , uit eene groote heideplant 

 {Erica arlorea.) Deze schoone heester wordt verscheiden voeten hoog. 

 Men kan zich moeijehjk een bekoorlijker schouwspel denken dan hetgeen 

 hier de rotsen opleveren, zoodra de Erica arlorea in het voorjaar hare 

 klokjes opent. De bloemen van de plant zijn dan zoo talrijk, dat het 



