46 DE PLANTENGEOEI IN HET ZUIDEN VAN FKANKHTJK. 



ondoorgankelijk. Aan den zeekant vindt men soms heggen van Atriplex 

 halimus, den reus van zijn geslacht. Meestal zijn de heggen nog digter 

 gemaakt door slingerplanten , die hier veel voorkomen en eveneens hout- 

 achtige stengels vormen. Dit geldt o. a. van de Smüax aspera, eene 

 altijdgroenende plant met hartvormige , leerachtige bladeren. Laatstge- 

 noemde geven haar eenige overeenkomst met Tamus communis , den 

 wilden bataat. Deze slingert zich evenzeer in de heggen, maar heeft 

 geen leerachtige bladeren. 



Ook Rubia peregrina houdt zich bij voorkeur in de heggen op. Zij 

 heeft het voorkomen van een reusachtigen Galium met ruwe overblij- 

 vende bladeren, gele, welriekende bloemen en zwarte bessen. Nog 

 vermelden wij Asparagus Aspera als eene bewoonster van de heggen. 

 Men herkent haar dadelijk als eene verwante van onze Asp. officinalis, 

 maar ziet ook spoedig aan hare stekelige bladnaalden en de gToene kleur 

 van hare bessen, dat men geene echte aspergie vóór zich heeft. Toch 

 worden hare jonge stengels door het voljs: alhier — ze zijn niet dikker 

 dan eene pijpesteel — als eene lekkernij gegeten. Hierbij leveren zij 

 een treffend bewijs, dat de smaken verschillen. Ik voor mij althans ken 

 bijna geen afschuwelijker geregt dan een schotel van die gestoofde groene 

 aspergiestelen. Ook de grijsharige Clematis fiammula werkt mede tot 

 de vonning van de heggen. Een gewone heester van Zuid-Europa is 

 de lentist [Pistacia lentiscus). Hij heeft gevinde bladeren en lensvormige 

 vruchtjes. De patrijzen , zoo beweert men hier , vinden in die lensjes 

 een geliefd voedsel. 



Maar wij willen den lezer niet vermoeijen door met deze opsomming 

 van hem weinig bekende plantsoorten te lang voort te gaan. Toch 

 kunnen wij van de heesters niet afstappen zonder melding te hebben 

 gemaakt van eene groep van planten , die , in haar bloeitijd , de bergen 

 en bosschen van het zuiden herscheppen in een waren tuin en die zich 

 door hare schoone bloemen , zelfs in het land waar zij wild voorkomen , 

 burgerregt in de houtcultuur hebben weten te verwerven. 



De soorten van het geslacht Cistus — deze bedoelen wij — zijn zeer 

 talrijk. Drie er van (C. monspeliensis , C. alhidus en C. salviaefolius) 

 echter groeijen hier overal en bekleeden in de bedekking van rotsen en 

 zandvlakte eene nog grooter rol dan de meeste van het bovengenoemde 

 bloemhout. Des winters behouden zij haar loover en zeer vroeg in het 

 voorjaar komen de knoppen voor den dag. De bloemen , witte of roede 



