DE PLANTENGROEI IX HET ZUIDEN AMN FRANKRIJK. 47 



roosjes, blijven wel is waar slechts één dag open , maar zijn zóó talrijk , 

 dat de kortheid van haar leeftijd ons weinig schaadt. De bekoorlijkste 

 van de genoemde soorten is C. alhidus. Zij heeft witviltige bladeren 

 en groote rozeroode bloemen, ieder met een geel hart. Nog om eene 

 andere reden zijn de cistiissoorten in de botanische wereld vermaard. 

 -Zij zijn namelijk dikwijls het slagtoffer van eene dier woekerplanten , 

 welke , als ware het tot straf voor haar diefachtig bestaan , veroordeeld 

 zijn om door gemis van bladeren en bladgroen den stempel van haar 

 oneerlijk bediijf levenslang te dragen. Met dat al is de Cytinus hjpo- 

 cistis , de parasiet in quaestie , toch eene alles behalve onbevallige plant. 

 In vorm herinnert zij aan onze orobanche's , maar heeft eene koraal- 

 roode kleur. 



Het muizenoor , JRuscus aculeatus , dat wij in onze handboeken opge- 

 teekend vinden als een voorbeeld van organographisch zins-bedrog , noe- 

 men wij hier slechts bij naam als wilde plant van het zuiden en gaan 

 hiermede over op het meer belangrijk gebied van de eigenlijke boomen. 



Yonden wij het zuiden zoo rijk aan kruidachtige planten , dat wij 

 van deze slechts enkelen hebben kunnen noemen , ten aanzien van de 

 waarlijk hier inheemsche boomen is onze stof spoedig uitgeput. Ja, 

 zoodanig is hier de verhouding van de gekweekte en de met opzet 

 ingevoerde boomsoorten tot de wilde , dat men het zuiden van Frankrijk 

 niet zonder regt eene uitgestrekte boomkweekerij zoude kunnen noemen. 

 Maar de meesten van die vreemdelingen, met welke de mensch ten 

 gerieve van zijne tafel deze streken heeft verrijkt , de meesten ^dnden 

 hier de voorwaarden , dat hun leven zóó uitstekend vervult , dat ze er 

 telkens verwilderen , en slechts een historisch onderzoek in staat is , 

 ons hun oorspronkelijk vaderland te doen kennen. Wisten wij , bij voor- 

 beeld niet, dat de olijf, het hoofdproduct van de kusten der Middel- 

 landsche zee , door de Eomeinen te Marseille geplant was , als tot eene 

 blijvende schadeloosstelling van roof en plundering, we zouden geen 

 bezwaar maken hem als inboorling van het zuidelijk Frankrijk te be- 

 schrijven. Ook bereikt hij hier zijne volle grootte en laat het aantal 

 van zijne vruchten weinig te wenschen over. Wij moeten echter erken- 

 nen, dat de kunst hiertoe krachtig het hare bijdraagt. Want, aan 

 bemesting laat men het den olijf hier niet ontbreken. Deze bemesting 

 geschiedt op eene zeer eigenaardige wijze , namelijk met lompen van 

 de meest onsmakelijke soort, die men zich denken kan en die daartoe 



