50 DE PLANTENGROEI IN HET ZUIDEN VAN FRANKRIJK. 



ieder , die ze in Nederland den geheelen zomer met verlangen te gemoet 

 zag , in het Zuiden zoo goed als ongenietbaar. De perzikboom groeit 

 hier zoo goed als wild en wordt een groote boom. Maar zijne vruchten 

 hebben eene gele kleur , zijn zoo hard als appels en moeten op dezelfde 

 wijze als deze geschild worden, zóó vast is de schil met het vleesch 

 verbonden. De abrikozen , kersen en pruimen laten niet minder te 

 wenschen over. Slechts de amandelen, die gelukkig zoo goed als geen 

 cultuur behoeven , houden hier de eer van de familie der Drupaceae eenig- 

 zins op. Ook op de appels en peren van het Zuiden valt niet veel 

 te roemen , hoezeer dit wel meer aan de onachtzaamheid van de be- 

 volking dan wel aan de gesteldheid van het klimaat zal te wijten zijn. 



De notenboom {Juglans regio) wordt hier en daar gekweekt. Zijne 

 vruchten echter rijpen reeds in Julij ; omstreeks den tijd wanneer wij 

 ten onzent gewoon zijn er onze maaltijden mede te rekken, vindt men 

 ze hier reeds geheel verdi'oogd, als waren ze afkomstig van den voor- 

 gaanden zomer. Ditzelfde geldt van de hazelnoot {Corylus). 



De tamme kastanje {Castanea vulgaris) is een van de boomen, die 

 eigen zijn aan het zuiden van Europa en die derhalve hier goede vruch- 

 ten voortbrengt , als 't ware zonder dat men naar hem behoeft om te zien. 

 In Frankrijk evenwel wordt hij niet zoo overvloedig gekweekt als dit in 

 Piémont en verderop in Italië het geval is. 



Onder de ware boomen, welke in den regel de verbeelding hoog 

 spannen van hem , die ze nooit gezien heeft , maar diensvolgens 

 bij nadere kennismaking niet weinig tegenvallen , behooren de gra- 

 naat {Funica granatum) en de jujubier, beiden volbloed-burgers van 

 Italië en Spanje. Wie zich den gTanaat voorstelt als beladen met 

 bloedroode, sappige vruchten, de tafel van een Oostersch vorst waar- 

 dig, vergist zich deerlijk. De echte granaten zijn doorgaans groen 

 van kleur en gelijken op een renetappel in het onsmakelijke. Wie er 

 in bijten wilde , zou spoedig duidelijk begrijpen , dat hunne schil ^) 

 beter geschikt is om lintwormen te dooden dan om, gelijk de schil 

 van appelen en peren , naar men beweert , doen zoude , als tegenwigt 

 te dienen tegen de verkoelende eigenschappen van het inwendige der 

 vrucht. Trouwens, in dit geval zou haar nut niet groot zijn. Het 

 inwendige van de granaten toch is om gegronde redenen niet bijzonder 



') De cortex grmatorum vormt den grondslag van de ruchtbare oude lintwormkuur. 



