52 DE PLANTENGROEI IN HET ZUIDEN VAN FRANKEIJK. 



men van den arhousier herinneren ons eenigzins aan de lieve pyrolah van 

 onze duinen. Zijne vruchten hebben den vorm van eene groote kers en 

 hangen bundelsgewijs naar beneden. Aan de oppervlakte echter zijn 

 zij oneflPen , hobbelig. Zoowel om hun voorkomen als wegens hun smaak 

 zijn zij zeer gezocht. 



Van de vruchtboomen afstappende ontmoeten wij in de eerste plaats de 

 eiken , die men — onze begrippen zijn betrekkelijk ! — in zekeren zin 

 ook nog vruchtboomen zoude kunnen noemen. De meest gewone soorten 

 in het ven-e Zuiden zijn de groene eik {Quercus ilex) en de kurkeik 

 {Quercus suber). Beiden hebben leerachtige , overblijvende, stijve, niet 

 bogtige bladeren en vertoonen over het geheel onderling veel overeen- 

 komst. Ook het wit-viltige van de onderzijde der bladeren en de bruine 

 kleur benevens de langwerpige gedaante van de vruchten hebben zij ge- 

 meen. Maar zeer duidelijk te onderscheiden zijn zij door de gesteldheid 

 van hun bast of liever door volslagen afwezigheid van bast op den stam 

 van den kurkeik. De winzieke wedijver van de bewoners dezer streken 

 gunt namelijk den kurkbast naauwelijks den tijd om zich behoorlijk te 

 ontwikkelen. Quercus coccifera heeft eveneens stijve bladeren , Q. puhes- 

 cens daarentegen afvallende , bogtige bladeren en vertoont derhalve den 

 typus , waaronder wij de eiken in het noorden kennen. Onze gewone 

 eiken, Q. robur^ Q. sessiliflora en Q. pedunculatay zijn hier even zeldzaam 

 als onze wilgen , iepen , berken , beuken en de overige stemgeregtigden 

 onder onze noordsche boomen. Bij onze populieren echter voegt zich hier 

 eene nieuwe soort, namelijls. Fopulus fastiffiata , een oostersche boom, die 

 echter in Italië niet weinig bijdraagt tot de kleuring van het landschap. 

 Eigenaardig aan het zuiden is overigens de Celtis australis. De palmen 

 daarentegen , die men hier dikwijls ziet , zijn altijd aangeplant. De 

 dadelpalm {Phoenix dactylifera) wordt hier als boom prachtig; zijne 

 vruchten evenwel worden niet rijp. Ook de wonderboom {Ricinus) is 

 hier aangeplant. 



Het naaldhout is als bijna overal ook aan de Middellandsche zee zeer 

 overvloedig. Toch vertoont het hier weinig afwisseling van soorten. 

 De voornaamste van deze hebben wij reeds vroeger genoemd. Onmid- 

 dellijk aan de zeekust vinden wij hoofdzakelijk Pinus maritima {Pinus 

 larieia poir). Deze stelt zijne eischen niet hoog en neemt de meest dorre 

 steenachtige plaatsen voor lief. Hij vormt groote kegels , die hier alge- 

 meen gebruikt worden als middel om het vuur aan te leggen. In aantal 



