60 DE PLAKTENGKOEI IN HET ZUIDEN VAN FEANKEIJK. 



met roode zaadkorrels op een langen steel omhoog houdt. Nog enkele 

 andere dwergplanten groeijen veelvuldig op de rotsen en ontsnappen 

 ligt aan de blikken van den wandelaar. Ik bedoel Asterolinum stellatum , 

 eene tengere primulacea , die doorgaans één duim hoog is , en Vml- 

 lantia muraïts , een verwant van de Galïums , met behaarde vruchtjes. 

 Laatstgenoemd plantje wisselt zeer af ; soms wordt het stijf en borstelig. 



"Weldra opent zich ook de fraaije Urospermum DalescJiampii , eene 

 composita met groot zwavelgeel korfje ; vooral daardoor verkrijgt zij 

 eene ongemeene pracht , dat de punten van de bloemtongjes donker ge- 

 kleurd zijn , zoodat deze in het midden , waar ze digt bijeen zijn ge- 

 drongen , een pikzwart hart vormen , hetwelk met het zwavelgeel van 

 het geheele korfje een keurig contrast vormt. Wegens haar groot kalk- 

 gehalte vormen de rotsen een zeer geschikten bodem voor orchideën. 

 Deze zijn dan ook in het Zuiden zeer menigvuldig en brengen derhalve 

 niet weinig bij om de natuur op te luisteren. 



Op de akkers en langs de wegen vindt men nu eene menigte JEÏw- 

 phorhia's , onder welke wij enkele oude bekenden aantreffen , als ^u. 

 helioscopia , Eu. peploides , de meeste van welke echter {JSu. segetum , 

 JEu. Nicaeensis , JEu. sagittata , Eu. amygdaloides , Eu. cJiaracias , Eu. 

 spinosa, enz. enz.) in ons vaderland niet voorkomen. Het geslacht 

 Euphorbia nl. behoort eigenlijk onder de keerkringen t'huis en telt minder 

 soorten , naarmate men naar de koudere streken voortgaat. Een ander 

 plantengeslacht , hetwelk hier bijzonder welig tiert , is dat van de Medi- 

 cagó's. Bij ons te lande slechts door twee of drie soorten vertegenwoor- 

 digd , zijn hier zijne vormen bijna ontelbaar. Medicago is inderdaad 

 een allermerkwaardigst geslacht. Gelijk men weet behoort het tot de 

 familie van de Leguminosae en heeft het driedeelige blaadjes , evenals 

 de klaversoorten. Maar het eigenaardige is , dat de peul , bij sommige 

 soorten kort en zeisvormig gebogen , bij andere zeer lang wordt en 

 daarbij tot een wenteltrap opgerold. Bij onze gewone Medicago lupulina 

 is dit oprollen reeds duidelijk zigtbaar. Regt in het oog loopend wordt 

 het evenwel eerst dan , wanneer het peultje aan weerszijden met lange 

 stekels bezet is en de geheele vrucht er als een kleine egel of een stekelig 

 kluwen uitziet. Zeer duidelijk is dit aan de vrucht van Medicago ma- 

 culata, dus genoemd wegens eene bruine of bloedroode vlek op ieder 

 van hare blaadjes, en die onder den naam van „doomenkroontjes" door 

 velen van onze landgenooten met eene zekere piëteit gekweekt wordt. 



